Ensuciando o día das Letras Galegas'15: dedicado a un membro da Comisión Depuradora do Maxisterio

Quen é exactamente Filgueira Valverde
Membro da Comisión depuradora do maxisterio

 

Hoxe a derechona franquista máis recalcitrante baixo o signo do revisionismo e negacionismo empeñáronse en manchar o Día dás Letras Galegas coa distinción a un DEPURADOR REPRESOR FRANQUISTA.

Este día sí pasará á historia das ignominias onde a creación literaria pasa a ser máis importante que a Vida Humana

Pola miña banda unha homenaxe a eses Mestres depurados grazas ás grazas do individuo Filgueira Valverde

 

Vai por Eles

Presentación en Ferrol do libro Bibliotecarias e bibliotecarios “infames"

O pasado 16 de abriil tivo lugar en Ferrol  no salón de actos do Ateneo Ferrolán a presentación do libro Bibliotecarias e bibliotecarios “infames”: a depuración franquista do corpo bibliotecario republicano. O caso galego. Co seu autor, Francisco Xavier Redondo Abal presentado por Eliseo Fernández, bibliotecario e presidente do Ateneo.

Francisco Xavier Redondo Abal presentou o seu libro “Bibliotecarias e bibliotecarios “infames”: a depuración franquista do corpo bibliotecario republicano. O caso galego” (Santiago: Laiovento, 2014), un traballo dedicado á investigación da represión contra aquela xeración de mulleres e homes que na Galiza e no período previo á guerra civil protagonizaran un progreso sen precedentes no eido bibliotecario.

 Francisco Xavier Redondo Abal é licenciado en xeografía e historia, e traballa como bibliotecario na Universidade de Santiago de Compostela. Ten publicado diversos libros arredor da historia contemporánea de Galiza, e especialmente sobre a historia das bibliotecas no país. Entre as súas obras destacan: Botarse ao monte (2006), O fulgor e as tebras: as bibliotecas na Galiza da II República e a súa destrución durante a guerra civil (2009), e pescudou no paradoiro da bibliotecas de persoaxes da altura de Santiago Casares Quiroga ou Alfonso Daniel Rodríguez Castelao.

“Este é un libro de historia, sí. Ben feito. Impecábel. Mais tamén un libro que fai historia: un acto de verdade, xustiza e reparación. Bibliotecarias e bibliotecarios “infames” semella escrito coa perseverancia luminosa do guizo, ese pao resistente onde a lingua de lume faise lapis, nun movemento ben sutil”
(Do limiar de Manuel Rivas)

 

«A delación de compañeiros serviu para mostrar fidelidade ao novo réxime franquista»

 

O profesor do IES de Valadares presenta hoxe en Vigo o libro «Medo político e control social na retagarda franquista»

 

Jorge Lamas - Vigo/ A Voz, 11/03/2015

A Casa do Libro acolle, ás 20.00 horas, a presentación do libro Medo político e control social na retagarda franquista (Xerais), do vigués Lucio Martínez Pereda. O profesor de Historia no IES de Valadares estará acompañado na presentación polo crítico literario Ramón Nicolás e polo director xeral de Edicións Xerais, Manuel Bragado.

-¿Que motivou este libro?

-Demostrar que a eliminación física e o encarceramento complementouse coa represión fría. Con esta pretendíase chegar ata onde a primeira non chegara e, sobre todo, permeabilizar o medo político entre amplas capas da poboación, dotarse de mecanismos de control social e provocar unha adaptación forzosa dos comportamentos aos principios ideolóxicos do nacional-catolicismo.

-¿En que cronoloxía e espazo móvese o estudo?

-Céntrase en Pontevedra e, secundariamente no resto de Galicia, entre o comezo da guerra civil e o primeiro franquismo.

-Máis aló dos asasinatos e das execucións sumarísimas, ¿que medidas de represión tomou o franquismo?

-Encarceramento, incautación de bens, expulsión de postos de traballo, inhabilitacións profesionais, multas económicas, desterros, traslados forzosos a localidades afastadas e castigos de humillación social.

-¿Quen foron os obxectivos prioritarios a depurar?

-As bases sociais máis comprometidas cos partidos políticos de esquerda, os funcionarios do estado republicano partidarios do republicanismo, os activistas sindicais e culturais, os galeguistas de esquerda e os masones defensores das reformas laicistas.

-¿Que papel xogou a Igrexa?

-Importantísimo en Galicia. Non só proporcionou legitimación á rebelión cualificando a guerra civil como «Guerra Santa» xusta e necesaria, senón que participou activamente enviando informes sobre a conduta privada e pública a comisións de incautación, comisións depuradoras de funcionarios, xulgados de responsabilidades políticas e tribunal represión da masonería

-¿Que formas empregáronse para mostrar publicamente a aceptación do novo réxime?

-Fundamentalmente, a participación en actos e celebracións patriótico-relixiosas, pero tamén a entrega de diñeiro. Outra forma menos publica, pero máis eficaz -non xa de participación, senón de colaboración- foi a delación de compañeiros de traballo. Na época circulaba un chiste expresivo deste estado de cousas. «¿Quen é masón?, preguntáballe un funcionario a outro. O que está diante no escalafón».

-¿Era importante a masonería en Vigo? ¿Foi moi reprimida?

-A logia viguesa Vicus foi moi activa na defensa do reformismo republicano. Foi a que máis afiliados tivo ao final da II República en Galicia. Os masones vigueses incluso pensaron en crear unha Gran Logia Galega federada co Gran Oriente Español. A represión foi dura, a pesar do cal, algúns conseguiron librarse do cárcere e fuxir a Latinoanoamérica pagando importantes cantidades de diñeiro a militares. Alí contaban co apoio dunha rede de logias con gran influencia galega. Os que carecían de suficientes ingresos foron encarcerados, expulsados dos seus postos de traballo, inhabilitados e desterrados.

 

 Lucio Martínez Pereda Historiador