O Alcalde socialisto de Vigo é condenado pola xusticia a derrubala de urxencia pero segue negándose

Amosando publicacións coa etiqueta carta oberta. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta carta oberta. Amosar todas as publicacións

martes, 9 de setembro de 2014

EU pide a Abel Caballero que “deixe de facer o ridiculo” buscando excusas para a súa defensa populista da Cruz do Castro

 
Noticias Vigo 9/9/14
O coordinador local de EU, Rubén Pérez, remite unha carta ao obispo da diócese de Tui-Vigo pedíndolle que, como ten pasado noutras dióceses, se pronuncie a favor de erradicar a simboloxía fascista que empregou a cruz cristiá de xeito manipulador.
 
O coordinador local de EU en Vigo, Rubén Pérez, considera que as declaracións do alcalde tralo anuncio de recurrir a sentencia do castro van na liña do “pacovazquismo máis patético” e pregúntase se “Caballero vai pedir tamén sen embaixador no Vaticano”.
 
Na misiva de EU sinálae que “non entendemos como dende o Concello de Vigo, fronte a unha sentencia clara e concisa (que adxuntamos para o seu coñecemento),  formule un recurso contra a retirada da chamada Cruz do Castro, inagurada polo dictador Francisco Franco en 1961 en homenaxe aos caídos no bando nacional durante a contenda. E non o entendemos porque coincidimos con moitos e moitas católicos que non entenderían o outorgamento de “símbolo relixioso” a un evidente alegato a favor da eliminación fisica do opositor político e da manipulación por parte do fascismo do lexítimo dereito á crenza relixiosa”.
 
ESQUERDA UNIDA solicitalle ao bispo que: “faga valer a autoridade que a súa figura otorga para que o Concello retire o recurso, asuma a retirada da Cruz do Castro e evite que se abra un conflicto sobre a, para nós e para a propia sentencia, inexistente simbolixia cristiá do conxunto monumental”.
 

martes, 3 de setembro de 2013

Carta de Darío Rivas ao Presidente da Diputación de Lugo

Traducción Estación Atlántica

Ao Sr. Presidente da Diputación de Lugo:
Don José Ramón Gómez Besteiro

Fai dous meses e con 93 anos ao lombo, volvín cruzar o Atlántico. O meu propósito era participar do Encontro Estatal de Apoio á Querella Arxentina que busca destrabar a impunidade do Franquismo.

A Data elixida para a presentación da demanda non foi inocente. Un 14 de Abril de 2010, acompañado dun nutrido grupo de : Madres de Plaza de Mayo, Pérez Esquivel, Liga Argentina por los Derechos del Hombre, Comisión  Provincial por la Memoria, Asamblea Permanente por los DDHH, Centro de Estudios Legales y Sociales (CELS), Asociación de  Ex detenido Desaparecido, C.A.B., Federación de Asociaciones Gallegas Argentinas, Instituto de Estudios comparados en Ciencia penales y sociales I.E.C.P CABA, Comité de Acción y Justicia CAS Asociación Civil ; presenteime nos xulgados de Bos Aires esixindo a aplicación do principio de xustiza universal que permitiu ao Dr. Baltasar Garzón reter a Pinochet en Londres en 1998.

En 1929 marchoume á Arxentina con tan só 9 anos. A miña nai falecera 4 anos antes. Entón o meu pai decidiu enviarme á capital da 5ta provincia galega. Algún tempo despois cando xa era todo un rapaz, recibín por carta a peor noticia posible. O meu pai Severino Rivas Barja Alcalde do Concello de Castro de Rei (Lugo) fora asasinado o 29/10/1936 en Cortapezas sobre a estrada a Porto Marín (Lugo) e tirado ná cuneta polos Falanxistas. A mesma banda que o secuestro en Lugo e entrégoo aos militares no cárcere da devandita cidade, con nota pedíndolles procesasen a Severino Rivas por traizón á patria e portación de armas. Sendo que eles eran os traidores e os que portaban armas (nota que teño na miña poder).

O meu pai levaba 4 meses como alcalde. Desde aquel momento inicie unha loita que continuase ata que me morra.

Desde a diáspora seguín cun profundo pesar as prácticas terroristas dun réxime que co de Stalin, disputan de xeito conxunto a maior cantidade de desaparicións forzadas do século XX. Coa morte de Franco cesaron as ejecuciones sumarias e as liberdades formais invadiron a escena política. Pero como bo dictador fixera promesa e a diferenza de moitos dos seus pares, deixo á súa tropa lista para seguir administrando os designos dos españois. Aínda logo da súa partida, seguiu gobernando nas sombras. Os sectores transformistas da Falanxe en complicidade cos principais formacións de esquerda instalaron un sentido común que ancoro o Pacto da Moncloa ao Ideal transicional entre os alicerces daquel consenso aos cales asocio coas condicións de produción do actual descalabro, tomo forza unha lei de Amnistía. Con ela comezou a impunidade e unha política cultural de resignación do pasado recente consolidando un estado de amnesia colectiva do que España recentemente empeza a recuperarse.

Por iso mesmo a Querella non só busca Memoria, Verdade e Xustiza, tamén pretende inscribirse nunha disputa política polo significado dos esbirros dunha ditadura manchada do sangue español.

No presente mes de Agosto e a partir dos devanditos fascistas do regidor de Baralla quen dixo: "...quen foron condenados a matar durante o réxime de Fanco, seria porque o merecían..." marca un crebe na cuestión. É máis, representa unha nova ofensiva tinguida de provocación. A isto súmaselle o recente feito de haber arengado co coñecido saúdo fascista a un grupo de seguidores seus.

Ata este entón a maioría das declaracións sobre o tema esquivaban o intento de xustificación. En moitas oportunidades recaían en actos de verborraxia Católica, por suposto baixo o anclaxe da Lei de amnistía.

Agora ben, como promotor da Querella Criminal, pola comisión dos Delitos de Xenocidio e/ou de Lesa Humanidade que tiveron lugar en España no periodo comprendido entre o 17 de Xullo de 1936 e o 15 de Xuño de 1977 e como particular damnificado por devanditos crimes cometidos polo réxime franquista, observo unha contradición insalvable que nace das mismísimas entrañas do estado.

Neste sentido, é necesario mencionar que na mesma liña de conduta que mantiven toda a miña vida publique un libro (autobiografía) na memoria do meu pai Severino Rivas. Editados tanto en castelán como en galego, devanditos exemplares contaron co patrocinio da Diputación de Lugo e editado tamén en Bos Aires co patrocinio de Castro de Rei. Libros que non permitín a venda e que os editados en Bos Aires, foron obsequiados e os editados en Lugo algúns foron obsequiados en homenaxes ao meu pai e os outros se venden polo Concello de Castro de Rei para beneficencia.

Así mesmo, tiven a oportunidade de estar presente en homenaxes de reparación moral á memoria do meu pai. Todos eles organizados polo Concello de Castro de Rei. Neste sentido a partir de 2008 unha rúa do municipio leva o seu nome "Severino Rivas". Ademais a posteriori realiza un acto oficial e publico por desagravio con colocación de placas na rúa antes citada (polo falso procesamiento oficial).

En consecuencia existe unha brecha entre discursos e feitos que debe salvarse.

O estado en todos os seus niveis esgrime unha retorica e moitos casos complementa con mociones condenatorias. Sen ir máis lonxe ao momento do exabrupto fascista, o pleno de Baralla (Lugo) estaba a piques de rexeitar os actos violentos de resistencia galega.

Pero para os edís do PP o xenocidio por a dereita está xustificado.

Ao rexidor de Baralla infórmolle que o meu pai asasinárono por ser coñecido e recoñecido polo pobo e oficialmente como un bo ser humano, bo veciño, que cooperaba económicamente e moralmente cos pobres. Bo alcalde e bo pai.

Si o señor rexidor participo ou ten coñecemento do ocorrido en oportunidade dos asasinatos, ten a obrigación moral de presentarse na querella promovida por Darío Rivas, por medio da xustica internacional reclamando por 115.000 asasinados e máis de 30.000 nenos roubados.

Quero deixar constancia de que o meu desexo de xustiza é para todas as victimas que foron perxudicadas ou asasinadas sen xustiza e a miña solicitude é de respecto para todas as ideas e de castigo para os crimes de lesa humanidade. O cal é imprescindible para que os españois vivan en paz e xustiza e sen odios. Non acepto ningunha idea política e nin intereses que intenten empañar a defensa dos dereitos humanos.

Por isto mesmo mais alá de que exista unha rectificación do Rexidor, o parlamento Lucense debería dictar unha medida exemplar respecto diso.

É imperioso que a apoloxía do crime, veña de onde veña reciba a mais enérxica condena.

Sen outro particular. Saúdo atte. 

Darío Rivas

domingo, 5 de agosto de 2012

El sacerdote Emilio Álvarez Martínez, apodado REISIÑO


Farto de aturar as loubanzas que Alfonso Segovia Lágo fai do "REISIÑO", repugnante persoeiro da época negra de Vigo, mandei esta carta a Faro de Vigo.

Esta carta foi publicada en Faro de vigo o sábado día 4 de agosto do 2012
REISIÑO
Con certa frecuencia, D. Alfonso Segovia Lago difunde nesta sección un glosario das “virtudes” do cura Emilio Álvarez Martínez como un exemplo de sacerdote: fundador da revista Martín Códax, da cofradía  de nuestro padre Jesús del Silencio, das tres gracias, e de algunhas cousas máis. O mellor cura de Vigo, de Galicia e posiblemente de España.
Alá polos anos 40 e 50, do pasado século, escoitei conversas encol do Reisiño, e non eran loubanzas, non; referíanse a un cura siniestro e malfeitor. Pasados tantos anos, chégame a información do persoeiro nun libro do historiador José Ramón Rodríguez Lágo “CRUZADOS O HEREJES. La religión, la iglesia y los católicos en la Galicia de la Guerra Civil” da editorial NIGRATREA.
O historiador describe ao Reisiño como eu xa o coñecía daquela, e arestora xa non é un comentario, está documentado.
Ao pé da foto de Emilio Álvarez figura un texto que di: El sacerdote Emilio Álvarez Martínez, apodado REISIÑO, alma mater de la agrupación Martín Códax en la ciudad de Vigo, apoyó decisivamente las medidas represivas llevadas a cabo en la ciudad. (pax.140)
Relata un grupo de curas que en Galicia tuveron participación direta na represión, e sobre REISIÑO di: Entre los más aplicados en extender las dósis del odio se encontraba el sacerdote Emilio Álvarez Martínez, que en Vigo dirigió una escuadra de falangistas encargada de la represión en toda la comarca. Su trayectoria vital es un claro exponente  de la síntesis entre mentalidad integrista y violencia fascista. (pax. 139)
A información deste siniestro cura, que xa coñeciamos e mais, queda confirmada ahora neste libro.            

Telmo Comesaña Pampillón  

xoves, 5 de xaneiro de 2012

Texto da carta enviada pola CRMH da Coruña á xuíza argentina



Enviada a carta da CRMH, na que está un relatorio das actividade​s represivas ocurridas durante o periodo en que Manuel Fraga Iribarne foi ministro en distintos gobernos fraquistas​, á xuíza arxentina María Servini de Cubría

Na mañán de hoxe, 5 de xaneiro de 2012, foi enviada a carta da CRMH, na que está un relatorio das actividades represivas ocurridas durante o periodo en que Manuel Fraga Iribarne foi ministro en distintos gobernos fraquistas, á xuíza arxentina María Servini de Cubría, atendendo á petición feita pola dita xuíza ao Goberno Español.

A CRMH da Coruña, exercendo o seu dereito á libre información, proporcionou os datos referentes á actividade represiva dos gobernos franquistas, cando Manuel Fraga formaba parte deles como ministro.

A carta enviada á xuíza federal arxentina María Servini de Cubría decía o seguinte:

Sr. Dña.María Servini de Cubría
Jueza Federal de Argentina
Estimada amiga:
En nombre de la Comisión por la Recuperación de la Memoria Histórica de A Coruña (CRMH) quiero agradecerle, en primer lugar, el trabajo que está desarrollando en la causa que investiga los crímenes del franquismo en España, iniciada a instancia de un grupo de familiares de víctimas, bajo el principio de justicia universal por el que se pueden investigar crímenes de lesa humanidad ocurridos en terceros países.

Usted debe saber que el Gobierno de España no está investigando esos crímenes contra la humanidad. La justicia argentina es la única esperanza que nos queda para conocer la verdad y que se haga justicia. Como usted ya conoce, el juez de la Audiencia Nacional Española, Baltasar Garzón, fue apartado de sus funciones cuando pretendía investigar esos crímenes, a instancia de numerosas asociaciones de la memoria histórica. Además. Por si esto fuera poco, organizaciones relacionadas con el franquismo presentaron una denuncia contra el juez Garzón, que va a ser juzgado en los próximos días y tiene, entre otras, una acusación de prevaricación.

La llamada Transición -paso de la dictadura a la democracia- que firmaron los principales partidos del Estado español, fue también un pacto de silencio que llevó al olvido a cientos de miles de víctimas del peor de los terrorismos, del terrorismo de Estado.

La Ley de Aminsitía, demandada por todas las fuerzas democráticas cuando acabamos con cuarenta años de dictadura, fue interpretada como una ley de punto final para no llevar ante los tribunales a los responsables de crímenes contra la humanidad, crímenes que no prescriben.

Queremos responder a su petición de envío de información sobre los ministros de la dictadura de Franco desde el 17 de julio de 1936 hasta el 15 de junio de 1977, que se celebran las primeras elecciones democráticas.

Adjuntamos información sobre el ministro Manuel Fraga Iribarne (tiene una residencia en la localidad de Perbes, del ayuntamiento de Miño, en la provincia de A Coruña) y las actividades que está desarrollando la CRMH para que se le retire la distinción honorífica de “Hijo Adoptivo” de A Coruña, entre ellas el manifiesto “Los tiempos son llegados”, que también adjuntamos, con los numerosos apoyos recibidos.

No se trata de juzgar ahora la trayectoria personal de algunos de estos ministros desde la conquista de la democracia hasta hoy; estamos analizando su papel como miembros activos del régimen de Franco y participantes en un órgano colegiado, como el Consejo de Ministros de la Dictadura, que aplicaba una política de “graves violaciones de los derechos humanos”, como señala la Ley de la Memoria Histórica, aprobada en España el 28 de octubre de 2007.

Algunos datos biográficos del “Camarada Fraga”
Esto decía el Decreto 154/1961, de 2 de febrero: “A propuesta del Ministro Secretario General del Movimiento, cesa el camarada Manuel Fraga Iribarne en el cargo de Delegado Nacional de Asociaciones de Falange Española Tradicionalista y de las JONS, agradeciéndole los servicios prestados” (Firmado por Francisco Franco y publicado en el BOE de 9 de febrero de 1961). Este cargo no figura en su biografía oficial.

Manuel Fraga Iribarne recibe en 1968 el título honorífico de “Hijo Adoptivo” de A Coruña cuando la represión era brutal, ya que un mes después el Consejo de Ministros declaraba el Estado de Excepción.

Se afilió muy joven a la Falange, iniciando una carrera política que lo llevaría en 1951 al cargo de secretario general del Instituto de Cultura Hispánica (1951); secretario general del Consejo Nacional de Educación (1953); secretario general técnico del Ministerio de Educación (1955-1958); secretario de la Comisión de Asuntos Exteriores de la Cortes (1958-1962); director del Instituto de Estudios Políticos (1961). Fue consejero nacional del Movimiento (el partido único), procurador de las Cortes franquistas y miembro del Consejo de Estado. 

Fraga estaba en el Consejo de Ministros, participando en la represión 10-7-1962. Manuel Fraga entra en el Gobierno de la Dictadura, un mes después de la reunión en Munich de 118 delegados, de todas las tendencias políticas opositoras al franquismo, convocados por el IV Congreso del Movimiento Europeo.

 Este congreso solicitaba a la Comunidad Económica Europea (CEE) que exigiera democracia en España antes del ingreso en el organismo europeo. Los asistentes a esta reunión -calificada por la propaganda oficial cómo “Contubernio de Munich”- sufren la represión. Fraga, ya como ministro, apoyaba las medidas represivas y presumía ante la prensa de que con el exilio y confinamiento en diferentes islas de Canarias, los participantes en este congreso “se podrán librar de las justas iras del pueblo español”

1-4-1963. Creación del Tribunal de Orden Público (TOP), herramienta para la represión de los demócratas y privación de las libertades, que hace las funciones del Tribunal Especial para la Represión de la Masonería y el Comunismo.
20-4-1963. Es fusilado el dirigente comunista Julián Grimau.
17-8-1963. Ejecutados a garrote vil los anarquistas Francisco Granado y Joaquín Delgado.
Octubre-1963. Enfrentamiento entre Fraga y 103 intelectuales, encabezados por José Bergamín, que firmaban un escrito denunciando las torturas y abusos cometidos por las fuerzas represivas contra las huelgas de la minería asturiana. En carta abierta (la de los intelectuales no fue publicada), Fraga justifica la represión y el corte de pelo al rape de mujeres, y contestaba así a Bergamín: “Parece por otra parte posible que se cometiese la arbitrariedad de cortar el pelo a Constantina Pérez y Anita Blaña, aunque las sistemáticas provocaciones de estas damas a la fuerza pública la hacían más que explicable”.
1964. Fraga, como ministro de propaganda, dirige la campaña “25 años de paz”. 
Agosto-1965. Son separados de sus cátedras Enrique Tierno Galván, Luis López Aranguren y Agustín García Calvo. Asambleas y manifestaciones de estudiantes en apoyo de los profesores represaliados.
Marzo 1965. El abad de Montserrat, Aureli Maria Escarré es obligado a exiliarse por la presión del Gobierno. Había criticado duramente el régimen franquista en Le Monde.
18-3-1966. Se promulga la nueva Ley de Prensa e Información. Continuarían los expedientes, sanciones a periodistas y cierres de medios de comunicación.
9-3-1966. La policía asalta el convento de los Capuchinos de Sarriana (Barcelona), cuando se celebraba una asamblea del Sindicato Democrático Universitario.
30-4-1966. El Gobierno cierra la Universidad de Barcelona.
28-6-1966. Detención en Madrid de Marcelino Camacho, dirigente de CC.OO.
22-7-1966. Secuestro del periódico ABC por un artículo de Luis María Ansón, titulado “La monarquía de todos”.
22-11-1966 . Franco presenta en las Cortes el Proyecto de Ley Orgánica del Estado.
14-12-1966. Se celebra el referéndum para aprobar la citada ley. Fraga consigue el imposible: en muchos colegios electorales los votos del SÍ superan el censo electoral.
14-3-1967. El Tribunal Supremo declara ilegal a CCOO.
21-4-1967. El Gobierno declara el Estado de Excepción en Vizcaya.
1-5-1967. Numerosas detenciones en las manifestaciones del Primero de Mayo.
19-8-1967. Detención de 20 sacerdotes vascos.
7-9-1967. El Tribunal de Orden Pública (TOP) condena a Alfonso Carlos Comí por un “delito de opinión”.
28-3-1968. El Gobierno cierra por tiempo indefinido la Universidad de Madrid.
31-5-1968. Secuestro del diario Madrid.
3-8-1968. El Gobierno declara el Estado de Excepción en Guipúscoa. 
Noviembre-1968. Sesenta sacerdotes vascos ocupan el seminario de Derio en defensa de las libertades.
17-1-1969. Es detenido en Madrid el estudiante Enrique Ruano Casanova, que muere cuatro días después en dependencias policiales.
25-1-1969. El Gobierno declara el Estado de Excepción en toda España, que dura hasta el 25 de marzo. Hay detenciones masivas y muchos intelectuales son confinados.
22-7-1969. Las Cortes franquistas designan al príncipe Juan Carlos como sucesor de Franco en la jefatura del Estado.
30-10-1969. Fraga sale del Gobierno, después de una remodelación provocada por el caso Matesa.

Manuel Fraga regresa al Consejo de Ministros con el último Gobierno de Carlos Arias Navarro, siendo vicepresidente para Asuntos de Interior y ministro de la Gobernación. Durante su mandato en ese ministerio, de diciembre de 1975 a julio de 1976, la policía asesinaba la cinco trabajadores en Vitoria con motivo de una huelga laboral; en el tradicional Vía Crucis que organizaban los Carlistas en Montejurra (Navarra), un grupo de fascistas, dirigidos por un comandante del ejército, asesinaba la dos personas.

Fraga, con 35 años de servicios a la Dictadura franquista, no pasaba por allí, sino que estaba sentado en la mesa de un Consejo de Ministros y era partícipe y cómplice de toda la política represiva que allí aprobaban: fusilamientos, cárceles, campos de concentración, despidos, exilio, Tribunal de Orden Público (TOP), graves violaciones de los derechos humanos, expedientes a periodistas, cierre de medios de comunicación, asesinatos de trabajadores como en Ferrol en 1972 o en Vitoria en 1976, siendo Fraga ministro de la Gobernación.

Consideramos que con estos antecedentes Manuel Fraga Iribarne debería formar parte de la causa que usted sigue por los crímenes del franquismo.

Debe saber que apoyamos el exhorto que envió al Gobierno español, para que informe si se está investigando en España la existencia “de un plan sistemático, generalizado, deliberado y planificado para aterrorizar españoles partidarios de la forma representativa de gobierno a través de su eliminación física y de la desaparición legalizada de menores de edad con pérdida de su identidad”. Como contribución a esa investigación, en el próximo mes recibirá usted un libro, que va a editar la CRMH, con una reseña biográfica de las 600 personas de diez ayuntamientos de la comarca de A Coruña que fueron asesinadas por el franquismo.

A Coruña, 5 de enero de 2012

 Fdo. Fernando Souto Suárez
Presidente de la Comisión por la Recuperación de la Memoria Histórica de A Coruña

venres, 1 de xullo de 2011

Réplica de Telmo Comesaña a carta de Jesús Domínguez Martínez: ¿Crisis? no para la Memoria Histórica"

Telmo Comesaña Pampillón (fillo de José Comesaña Pérez, asasinado o 6 de outubro do 1936)
Vigo 29 xuño 2011 (publicada o venres 1 de xullo do 2011)

Refírome a carta publicada o día 28/06/11, nesta mesma sección do xornal FARO DE VIGO co título ¿CRISIS? NO PARA LA MEMORIA HISTÓRICA e asinada por Jesús Domínguez Martínez. Reflicte este Sr. que o Ministerio de Presidencia mantén os 5,6 millóns de € -o mesmo que no ano 2010- para actividades relacionadas coa Memoria Histórica. E engade:”la crisis económica no afecta a una de las apuestas ideológicas del gobierno a ensalzar la etapa republicana”.

Somente desde a mala fe ou desde a iñorancia ou das dúas cousas se poden facer manifestacións semellantes. Para Vd. D. Jesús 5,6 millóns de € para a Memoria son un aldraxe, pero parece que non se enterou dos soldos que se acaban de subir os/as políticos recén nomeados, nin lle preocupan: o fraude, a corrución, os paraísos fiscais, as SICAV, etc. etc.

Mala fe, porque non é ensalzar a época republicana. Os asasinatos, as torturas, os traballos forzados, Os desaparecidos, os campos de concentración, as incautacións, os desterros, o exilio e a violación dos dereitos humanos déronse ata o ano 1977.

Non D. Jesús non, 5,6 millóns de € son miseria. O Estado español ten unha débeda impagable cos arredor de 20.000 orfos que quedamos sin pai en Galicia; as nosas nais aldraxadas, moitas delas rapadas, perseguidas e insultadas. Como eran viuvas de ROJOS non tiñan dereito a queixarse. Para elas non houbo consolo, so represión. E nesas condicións criámonos.

Non esquecemos, e seguiremos a pedir Verdade, Xustiza e Reparación; e saiba que unha carta como a súa fírenos; non somos merecentes de seguir sendo aldraxados. E pídolle por favor que antes de publicar algo semellante, pense…

Telmo Comesaña Pampillón (fillo de José Comesaña Pérez, asasinado o 6 de outubro do 1936)
Vigo 29 xuño 2011

Nota: esta carta foi publicada o venres 1 de xullo do 2011

mércores, 2 de marzo de 2011