Presentación en Ferrol do libro "Málaga: base naval accidental"

Presentación do libro Málaga: base naval accidental, de Luis Miguel Cerdera Jiménez

Ateneo Ferrolan

A Asociación Memoria Histórica Democrática presentou o libro "Málaga: base naval accidental" de Luis Miguel Cerdera Jiménez

Hoxe día 23 no salón de actos do Ateneo Ferrolán

O acto presentado por Enrique Barrera Beitia, a continuación o autor disertará sobre o libro.

Cerdera naceu en El Palo (Málaga) en 1962 e na actualidade exerce como funcionario do Concello de Logroño, é un apaixoado investigador da guerra civil, especialmente da guerra no mar.

Precisamente a temática do libro desenvolve os acontecementos dos primeiros meses da guerra civil en Málaga, convertida nunha base provisional da Escuadra republicana.

O libro ten especial relación con Ferrol, debido á presenza de numerosos ferroláns nos buques da flota leal ao Goberno lexítimo.

Máis info: http://www.malagabasenavalaccidental.com/

Nota de Mª José Barreiro López de Gamarra
Máis información
Máis información

Un destes ferrolanos, un tío meu nos buques da republica en defensa do porto de Málaga foi o Xauen, o cal conta cun capitulo no libro.

Esta é a historia da miña familia:

O Xauen en canto o golpe de estado realízase en Ferrol, o 19 de xullo do 36, dirixíase á súa Base Naval de Ferrol onde estaba destinado, ao saber das loitas na devandita Base de Ferrol o seu Comandante vira o seu rumbo e diríxese cara ao sur, alí ocupouse de defender o porto de Málaga ata a huída pola estrada de Almería tristemente famosa polos bombardeos sufridos pola poboación civil que fuxía da cidade.

No Xauen estaba destinado o meu tío Mariano Perez Yañez, que durante os bombardeos a Málaga é ferido e sufriu a amputación dunha perna, fué atendido no hospital de sangue de Málaga, onde alí atopábanse como enfermeiras a miña avóa Rafaela Reina Valenzuela e miña tia materna Carmen López de Gamarra, a irmá maior da miña nai con 16 anos; asistiu no quirofano á amputación do seu futuro marido Mariano, ambos realizaron a huída pola estrada de Almería por separado, Mariano xa mutilado de guerra, en Valencia reencontráronse, e alí casáronse, ao ser ocupada Valencia trasládanse a Cartagena onde lles colle o final e perdida da guerra, estando a súa nai de parto o mesmo día 1 de abril do 39, non poden escapar ao exilio nos últimos buques que saíron desde o porto de Cartagena, tiveron unha nena, pero esa nena pasa á historia da familia como falecida ao pouco tempo de nacer, Unha investigación miña, levame a saber que no libro de rexistro do cemiterio de Cartagena nos primeiros días do mes de abril só consta falecida unha nena o día 5 de abril pero sospeitosamente, é sen ser o habitual, a casilla de onde se atopa sepultada esta baleira, a diferenza doutras de adultos que si teñen inscripción, polo cal a considero sospeitosa de ser un bebé roubado e o que si é sen ningunha dúbida é desaparecida, posto que non se sabe onde se atopa.

Ao acabar a guerra todos os que se atopaban no estado español, tiveron por decreto do final da guerra volver ás súas respectivas localidades de orixe, Mariano paso un xuízo que foi sobreseido, a súa xa esposa Carmen, a miña tía materna, xunto coa súa nai xa viuda de Juan López de Gamarra e a miña nai Pilar, trasládanse a vivir a Ferrol, a primeira por reunirse co seu marido aínda que tiveron que volver a casarse pola igrexa xa que o matrimonio civil en Valencia a vista da ditadura fascista non existia, a avóa e a miña nai decídense a irse a vivir a Ferrol por pasar desapercibidas nun lugar onde son descoñecidas dadas as represalias que sufrian os familiares (habitualmente as mulleres) de fusilados. Este éxodo do exilio interior foi moi común en todo o territorio do estado.

Este é o motivo polo cal todos os netos do avó materno malagueño Juan López de Gamarra somos galegos, polo casamente dun marino ferrolán do Xauen casado cunha malagueña que coñece como enfermeira no hospital de sangue de Málaga en enero de 1937.

Entre os buques sublevados que bombardearon tanto Málaga como a fuxida da poboación civil atopábase o Crucero Almirante Cervera, este buque perdeuse en loita armada para o goberno da república na Base Naval de Ferrol e o meu tío paterno tamén ferrolano Manuel Barreiro Rey foi fusilado con 25 anos por defender a tóma de posesión das tropas facciosas do buque con acusación en solitario de promotor da rebelión a bordo do Cervera.

#GalizaconPalestina 12, 14 e 16 de Xullo 2014

 

+ VER GALERÍA COMPLETA  DE IMAXES 

Ourense  [galería de fotos]

 

Ferrol

 

Santiago [galería de fotos]

 

Vigo [galería de fotos]

 

Colocación de bandeiras palestinianas nas rúas de Pontevedra

 

Axitación solidaria na Coruña con colocación de faixas e

 bandeiras de Palestina, 12 de xullo

 

Marín 12 de xullo

 

Un informe en Lugo estima que dedicar unha rúa a Fraga non incumpre a Lei de Memoria

Transformacions de Fraga en Cambados

19/12/2013 - O Progreso (Lugo)

A Lei de Memoria Histórica non impide a dedicatoria dunha rúa en Lugo ao expresidente da Xunta e exministro franquista, Manuel Fraga. Polo menos si o estima o secretario do Concello, José Antonio Carro Asorey, no informe que lle encargou o alcalde despois de que a comisión do rueiro acordase levar a pleno a posible inclusión no nomenclátor lucense do político vilalbés.

O secretario municipal, logo de facer un breve resumo da actividade pública de Fraga e recordar que exerceu tamén como profesor de Dereito e diplomático, e que participou na redacción da Constitución española, alude a varios artigos da Lei de Memoria, entre eles o que expón a retirada de escudos, placas ou mencións de exaltación persoal ou colectiva da sublevación militar, a Guerra Civil ou a ditadura. Neste sentido, Carro Asorey pregúntase se dedicarlle unha rúa ao político vilalbés supón un acto de reivindicación desas etapas históricas ou se pode dar lugar a enfrontamento, ofensa ou agravio, para acto seguido determinar que, en base á súa biografía, «pódese argumentar que ou nome de Manuel Fraga non conmemora a exaltación» deses acontecementos.

Ademais, xustifícase indicando que na actualidade hai moitas rúas e nomes doutros políticos daquela época como Adolfo Suárez, «e non se coñecen maiores problemas», sinala.

O mesmo mutando o pelaxe

A escala nazi do cruceiro da morte

Soldados alemáns embarcando no porto vigués.

En 1939, o luxoso «Wilhelm Gustloff» recolleu en Vigo á Lexión Cóndor; en 1945, o seu afundimento deixaría dez mil mortos, a maior catástrofe marítima da historia

A Voz - Eduardo Rolland 27 de outubro de 2013

A traxedia do Titanic, cos seus 1.514 mortos, palidece ante o drama de Wilhelm Gustloff, o transatlántico que protagonizou o maior naufraxio da historia, con case dez mil mortos. Ocupado por alemáns, na súa maioría mulleres e civís, que fuxían de Polonia ante o avance soviético, foi afundido por un submarino no último ano da II Guerra Mundial. A súa historia non ten o encanto do Titanic nin dá para películas con Leonardo DiCaprio. Foi un drama moi sórdido entre as monstruosidades do último ano da contenda: 1945, probablemente o peor ano da historia da Humanidade, que terminou co lanzamento de dúas bombas atómicas contra a poboación civil en Xapón.

Un documental alemán sobre o Wilhelm Gustloff foi titulado O Titanic silenciado. E o certo é que a súa historia en nada é popular. Como, tampouco, a traxedia do Cap Ancona, do mesmo ano, na que os nazis embarcaron a miles de xudeus nun transatlántico e izaron a bandeira de guerra, para que fose bombardeado e afundido polos aliados. Hai pouca épica nestas cousas, pouco do que un ser humano poida sentirse orgulloso.

Pero nada facía presaxiar o drama só cinco anos antes do afundimento, o 25 de maio de 1939, cando o Wilhelm Gustloff entra na ría de Vigo, engalanado e tocando as súas sirenas, aclamado con aplausos polos vigueses nos peiraos. Forma parte da frota que evacuará cara a Alemaña desde Vigo á Lexión Cóndor, a forza que Hitler enviou a Franco para reforzarlle na Guerra Civil. Seis mil soldados da Luftwaffe e da Wehermacht, que entre os seus «méritos» contan o bombardeo de Guernica, son recibidos con entusiasmo na estación de trens e acompañados nos seus desfiles pola cidade.

O alcalde, Suárez Llanos , ofrece unha recepción ao xefe da Lexión Cóndor, Von Richtoffen, familiar do famoso Barón Rojo . O líder nazi entrega á cidade de Vigo un retrato de Adolf Hitler, para que sexa colgado na casa consistorial. E o rexedor vigués envía «afectuosos e fraternais saúdos de Vigo a Alemaña e ao seu Caudillo Hitler».

Os xornais da época desfanse en eloxios cos alemáns. E marabíllanse, tamén, cos transatlánticos que chegaron á ría, entre os que destaca o soberbio Wilhelm Gustloff. Botado en Hamburgo en 1937, é un prodixio da enxeñería, dotado dos maiores adiantos. Nos seus 208 metros de eslora (dous campos de Balaídos), hai espazo para todos os luxos. Tan orgullosos estaban os nazis do seu cruceiro, que intentaron chamalo Adolf Hitler, ao que, segundo a propaganda oficial, o Führer, tan modesto el, negouse.

O barco pertencía á organización A Forza pola Alegría, un programa de vacacións nacionalsocialistas, co que os obreiros alemáns poden facer viaxes de recreo a baixo prezo.

O 25 de maio embarcan os seis mil soldados alemáns nos cinco transatlánticos. A Filmoteca de Alemaña conserva unha película na que se ve aos lexionarios Cóndor na Laxe, subindo aos botes. Días máis tarde, son recibidos en Hamburgo como heroes polo mariscal Göering.

Pouco tempo tería o Wilhelm Gustloff para seguir facendo cruceiros de recreo. En setembro, empeza a guerra e é convertido en buque hospital. Pero, a finais de 1944, o almirante Karl Dönitz ordena pintalo de gris e facelo buque de transporte. Son moitos os altos mandos do Reich que saben que a guerra está perdida. Só Hitler e os seus máis fanáticos seguidores cren na vitoria. Os aliados avanzan polo Oeste, pero, sobre todo, os soviéticos están a esmagar á Wehrmacht no Leste. Así que se deseña a Operación Aníbal, para evacuar aos alemáns en Polonia. En Danzig (hoxe Gdansk), o Wilhelm Gustoloff comeza a embarcar alemáns. Hai 70.000 aglomerados nese porto. E sete millóns marchan a pé polo corredor de Prusia Oriental, perseguidos polos rusos.

Tras embarcar soldados e civís en varios portos, o buque partiu cara a Alemaña o 30 de xaneiro de 1945, atestado con case 11.000 pasaxeiros a bordo, cando foi deseñado para 2.000.

No medio do Báltico, foi localizado polo submarino soviético S-13, ás ordes do capitán Alexander Marinesco, que ordenou disparar. O barco xa non ía pintado como buque hospital e sobre este tema aínda pervive a controversia.

Tres torpedos rebentaron ao transatlántico e case dez mil persoas morreron afogadas nas augas xeadas. É a maior catástrofe marítima da historia.

Como o feito resultou incómodo ían civís a bordo, con gran maioría de mulleres- o Alto Mando Naval de Leningrado remoloneó para conceder a Marinesco o título de Heroe da Unión Soviética, que reclamaba por este afundimento e o do Xeneral Von Stauben. En total, en dez días provocara el só 13.840 mortos. Pero foi acusado de alcoholismo e carácter pendenciero e terminou recluído nun campo en Siberia.

O Wilhelm Gustloff queda como a maior traxedia naval xamais rexistrada. Seis veces máis grande que a do Titanic. Tan sórdida que permanece esquecida. Ninguén en Vigo, aquel asollado maio de 1939, podía imaxinar que o luxoso transatlántico terminaría nun monstruoso drama, o mesmo que viviu o mundo enteiro na II Guerra Mundial.

O  Wilhelm Gustloff na Ría de Vigo