#SalvemosGalicia

Rosario de denuncias ao PP en Galicia por manipular votos de anciáns

José Manuel Baltar e Alberto Núñez Feijóo, durante un acto político en 2013
/ Nacho Gómez

Traducción Estación Atlántica

 

A Xunta de Zona salda con multas por 40 e 50 euros a vulneración -sen ningún xénero de dúbidas- da Lei Electoral

 

El País - Cristina Huete - Ourense 20/5/15

Ao PP de Ourense que preside José Manuel Baltar, o fillo-sucesor do histórico barón condenado por prevaricación tras haber enchufado a 104 persoas na Diputación, acumúlanselle denuncias por suposta manipulación e presión a anciáns impedidos para conseguir os seus votos nestes comicios. O presidente herdeiro empeza a facer fronte a un rosario de acusacións polas mesmas prácticas de clientelismo que históricamente atribuíanse á súa progenitor.

A Xunta Electoral de Zona de Ourense resolveu a primeira das denuncias, relativa ao municipio de Amoeiro, cunha resolucion inapelable na que considera -acreditado- que as traballadoras sociais e candidatas do PP denunciadas vulneraron a Lei Electoral Xeneral ao pedir o voto por correo de varios anciáns impedidos. A Xunta de Zona acepta -sen ningún xénero de dúbidas- o testemuño dos anciáns que denunciaron as presións e impón multas por 40 e 50 euros a dous das empregadas municipais mentres exime a unha terceira considerando que non é candidata, aínda que o sexa o seu irmán.

A práctica totalidade das acusacións, que afectan a distintos municipios da provincia, teñen un denominador común: os anciáns relatan que quen intentan presionalos para que voten ao PP son empregados municipais.

A Sergio e Felisinda, un matrimonio dunha aldea de Amoeiro, visitáronos unha tarde de comezos de maio dúas traballadoras de axuda a domicilio, unha delas candidata e a outra, irmá dun integrante da lista. Sergio non pensaba votar, pero elas insistiron. "Dixéronnos que farían todos os trámites e mandaríannos un notario gratis", relata o matrimonio o episodio nun vídeo gravado polo alcalde e candidato do PSOE dese Concello, Rafael Villarino, aportado como proba na denuncia. O socialista incorporou outro vídeo máis co testemuño da directora dun geriátrico do municipio relatando a reunión que, segundo asegura, mantivo coas dúas empregadas que acudiron a ela para ofrecerlle -certificados de que os avós non son válidos para ir votar- asinados por un médico casado cunha candidata do PP. Tamén poñían á súa disposición o notario gratuito para gestionarles supuestamente os votos.

Baltar reaccionou acentuando de "peliculero" ao socialista e ameazando cunha querella contra o PSOE por obstrucción e simulacro de delito e outra por inxurias e calumnias contra a directora do geriátrico. "Nós cumprimos a Lei e os veciños van votar ao PP sen necesidade de mangoneos", advertiu o aspirante popular á alcaldía nese municipio, José Angel Sampayo, un dos asesores persoais do presidente provincial. "Isto é o baltarismo que non cesa", denuncia Villarino a pervivencia do "histórico clientelismo político" do PP ourensano. "Si fano neste Concello, onde non gobernan, que non farán nos outros", pregúntase o regidor.

No municipio de Sandiás que preside con ininterrumpidas maiorías absolutas desde fai 36 anos a popular Concepción Méndez, foi a candidata dunha agrupación independente de electores, Felipe Traveso, quen denunciou a presunta manipulación. Traveso ha demandado en vía penal á alcaldesa. Acúsaa de "valerse de traballadores municipais de asistencia social que gozan da confianza dos anciáns para incitalos a votar polo PP". O candidato independente asegura que pode documentar a denuncia. Da mesma forma que o seu compañeiro de partido en Amoeiro, Méndez despachó a acusación negándoa co argumento de que gañou todas as eleccións con holgura e non necesita apaños. "O que me quere votar faio e o que non, non", sentencia a veterana alcaldesa.

A escena dos traballadores municipais presionando a anciáns salpica, a tenor das denuncias que se van sucedendo, a toda a xeografía ourensana. Nunha pequena aldea do municipio de Vilardevós, outro veciño de idade impedido instó á traballadora de axuda a domicilio a que correse tras unha candidata da lista do PP que acababa de visitalo. O ancián asegurou que a muller arrebatoulle" o sobre coa documentación para cubrir o seu voto por correo que lle acababa de deixar o cartero en casa. Os socialistas denunciaron ante a Xunta Electoral, que aínda non resolveu. O PSOE reclamou a "intervención inmediata da Fiscalía e dos xuíces" para que velen por "a transparencia e o cumprimento estrito da Lei Electoral".

Os servizos xurídicos do PSOE ultiman outra denuncia. Afecta ao municipio fetiche do baltarismo, Esgos, o pobo do fundador do baltarismo onde o fillo-sucesor é tenente de alcalde. A denuncia recolle o testemuño da familia dun home ingresado no geriátrico do municipio. A súa neta deixou unha mensaxe privada na conta de Facebook do candidato do PSOE, Víctor Pérez, alertándolo da suposta manipulación de votos coa esperanza de que fixese algo. Pérez púxose en contacto coa familia que lle detallou que o avó insistía en que dúas mulleres, que non identifica, mandáronlles asinar papeis" aos residentes. O ancián deulle importancia polo comentario que asegura que unha delas fixo á outra: "Isto poderíanos custar o cárcere", sostén que escoitou. A súa filla está disposta a testificar.

Neste escenario de denuncias constantes, a Xunta Electoral aceptou unha preventiva rexistrada polos socialistas de Verín reclamando que se impida aos interventores do PP unha "práctica habitual" consistente en "chamar aos censados que ás cinco da tarde non acudiron a votar anunciándolles que os recollen nun taxi". A xunta levantou acta prohibindo esta práctica que "pode coaccionar o exercicio do dereito ao voto e a non exercelo" e advirte de que pode ser constitutiva dun ilícito penal. Atrás queda a época na que o exbarón do PP recoñecía públicamente que cambiara as papeletas duns votantes do seu pobo camiño da urna. O primeiro dos Baltar se jactaba da súa práctica e da súa olfato político nunha entrevista publicada en 2009 en Xornal de Galicia. Aseguraba que pese a que os veciños dixéronlle que ían votar ao PP el sospeitou que non o farían, co que lles cambiou sóbrelos por uns do PP e acompañounos ata a urna. Despois puido comprobar que non se equivocaba: votarían ao PSOE.

Ensuciando o día das Letras Galegas'15: dedicado a un membro da Comisión Depuradora do Maxisterio

Quen é exactamente Filgueira Valverde
Membro da Comisión depuradora do maxisterio

 

Hoxe a derechona franquista máis recalcitrante baixo o signo do revisionismo e negacionismo empeñáronse en manchar o Día dás Letras Galegas coa distinción a un DEPURADOR REPRESOR FRANQUISTA.

Este día sí pasará á historia das ignominias onde a creación literaria pasa a ser máis importante que a Vida Humana

Pola miña banda unha homenaxe a eses Mestres depurados grazas ás grazas do individuo Filgueira Valverde

 

Vai por Eles

Declaración da Iniciativa Galega pola Memoria sobre a sentenza de derrube da Cruz do Castro en Vigo

A Cruz do Caballero

Santiago de Compostela a 4 de outubro de 2014

Iniciativa Galega pola Memoria  

O acordo máis salientable  tomado na xuntanza da INICIATIVA GALEGA POLA MEMORIA  (Agrupación das asociacións memorialistas de Galicia,  foi como facerlle frente a decisión do goberno municipal de Vigo sobre o monumento, en forma de cruz, que como espada envenenada do fascismo foi clavada na aba norte do Castro de Vigo, e inaugurada polo mesmo Franco o 14 de setembro do 1961, e que o alcalde do PSOE se nega a cumplir a sentenza do xusgado do contencioso-administrativo, presentando un recurso, co que despreza a lei 52/2007 inspirada polo seu propio partido.

 

Derrube da Cruz do Castro de Vigo

 

Declaración a prol do acatamento da sentenza de derrube da Cruz do Castro de Vigo

 

Na xuntanza da Iniciativa Galega pola Memoria de hoxe 4 de outubro de 2014, en representación das asociacións de recuperación da memoria histórica adheridas que actúan na Galiza, acordamos aprobar unha declaración sobre a sentenza de derrube da Cruz do Castro en Vigo.

 

Logo da conquista que supuxo o recoñecemento no noso ordenamento xurídico da ilegalidade de exaltar a ditadura franquista con monumentos que foron erixidos para ese fin, despois de lograr unha sentenza xudicial favorábel a erradicar esta simboloxía no caso do complexo da Cruz do Castro, parécenos un paso atrás inaceptábel que se pretenda burlar a lexislación cunha interpretación interesada do que se refire o artigo 15 da lei 52/2007 de tal xeito que deixaría en papel mollado o que alí se recolle ao deixar ao arbitrio da lectura oportunista que cada quen faga a concepto de “símbolos e monumentos” de tal xeito que se abre a posibilidade de deixar sen efecto a execución deste artigo. 

 

A chamada lei da memoria foi no seu momento contestada por insuficiente polas asociacións memorialisticas, mais actuacións como as promovidas polo alcalde de Vigo xa suporían no caso de prosperaren nos seus obxectivos, a derrogación de facto daqueles aspectos máis positivos como é o caso dos que teñen que ver coa limpeza deste tipo de emblemas. Asemade parécenos grave a campaña mediática que está a facer este rexedor na defensa das súas posicións retrógradas por canto supón un agravio suplementario á memoria das vítimas do franquismo. Por iso desde as asociacións da memoria histórica solicitaráselle unha xuntanza ao Secretario Xeral do PSOE na Galiza para tratar este asunto, así como nos dirixiremos igualmente ao Secretario Xeral do PSOE no Estado para transmitirlle o noso descontento coa actuación dun dos seus militantes significativos e cargo institucional do seu partido.

 

En ningún caso as asociacións da memoria admitirían unha solución como as que se están a poñer sobre a mesa de meter no mesmo saco as vítimas cos seus verdugos como xeito de tentar salvar este símbolo franquista. Desde as asociacións pola recuperación da memoria histórica de Galiza adheridas a Iniciativa Galega pola Memoria reafirmamos a nosa posición de que non cabe outra solución que o acatamento da sentenza e o derrube da Cruz do Castro e eliminación da simboloxía anexa.

 

Santiago de Compostela a 4 de outubro de 2014

Iniciativa Galega pola Memoria

O compromiso do segredario do PSOE en Galicia  no acto de Montecubeiro o 13 de outubro do 2013. Cumplirá a súa promesa coa actitude de Abel Caballero respeto da cruz do Castro de Vigo?

Ímos ver

Tal como quedamos na xuntanza de hoxe en Compostela, adxunto o enlace  da Fundación TIC da Deputación de Lugo presidida por Besteiro, no que  fala da condea do franquismo sen tibieza xunto a outros asistentes ao  acto de Montecubeiro:



 

O pasado 11 de setembro desde o meu perfil en Facebook dirixinme a Pedro Sánchez para facerlle saber do comportamento dun alcalde do seu partido incumpliendo a lei de Memoria que eles mesmos votaron
 

Artigo propio enviado a Sánchez: O ignominioso Abel Caballero revisionista do fascismo español

80 anos desde que Galicia é, oficialmente, nación

Plácido Castro

Traducción Estación Atlántica

Do 16 ao 18 de setembro de 1933 celebrouse en Berna (Suiza) o IX Congreso de Nacionalidades Europeas, organismo da Sociedade de Nacións, que recoñeceu a Galicia como nación.

 

El Diario.es - Marcos Pérez Pena 13/9/14

"Calquera que sexa o réxime político en que Galicia viva, a nosa terra, autónoma ou non, está xa proclamada moralmente como unha nación". Deste xeito subliñou Plácido Castro, responsable de Relacións Internacionais do Partido Galeguista, a importancia histórica da participación de Galicia no IX Congreso de Nacionalidades Europeas, organismo da Sociedade de Nacións, que se celebrou do 16 ao 18 de setembro de 1933, e que supuxo o primeiro recoñecemento oficial do país como nación. O recoñecemento chegou nun momento no que a Sociedade de Nacións (o equivalente no periodo de entreguerras á actual ONU) comezou a perder autoridade, en boa medida polas tensións que acabaron levando á Segunda Guerra Mundial. Con todo, o feito histórico e legal quedou fixado e o propio Castelao no seu Sempre en Galiza destaca que "Galicia é unha nacionalidade, e como tal foi recoñecida en Berna, polo IX Congreso das Minorías Nacionais Europeas, adscrito á Sociedade das Nacións".

 

Celébranse esta semana os 80 anos deste recoñecemento, escasamente reivindicado na actualidade, ata desde boa parte do galleguismo. En boa medida foron nos últimos anos o Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional (IGADI) e a propia Fundación Plácido Castro os que con máis forza chamaron a atención sobre a importancia do evento, sobre todo no seu 75 aniversario, coa organización dunha mesa de debate e a colocación dunha placa na casa de Plácido Castro en Vigo. Entón, Xulio Ríos, director do IGADI, destacaba que "fose do fin político de cada un, xa sexa a autodeterminación, a independencia, o autonomismo, o regionalismo..., o sucedido en 1933 é un feito histórico" e lamentaba que "é unha realidade da que hai un gran descoñecemento na sociedade e que os líderes políticos galegos non deberían obviar".

 

O Congreso de Nacionalidades Europeas naceu en 1925 para reivindicar o dereito á autonomía (administración nacional propia) e ao libre desenvolvemento cultural das nacións sen Estado e das minorías nacionais existentes en Europa. Rexeitaba a modificación das fronteiras políticas existentes e reclamaba sistemas electorais que permitisen ás minorías contar cunha representación proporcional á súa significación numérica. Para ingresar no Congreso "a parte solicitante debía proporcionar probas ou manifestacións que evidenciasen a súa existencia mediante signos exteriores demostrativos dunha vida colectiva con carácter duradero", como recolle o IGADI nunha publicación especial.

 

Xa nos anos trinta Galicia achegouse a este organismo da man de vascos e cataláns e despois de que unha delegación do CNE (liderada polo seu secretario xeral, o estoniano Y. Ammende) realizase unha visita ao noso país. O Partido Galeguista buscaba fundamentalmente, segundo o IGADI, "o establecemento dun marco de cooperación cos movementos afines que permitisen a universalización de Galicia no dobre sentido de facer que Europa nos coñeza e nós coñecer mellor Europa" e o "recoñecemento da condición de nación por parte dun organismo internacional de considerable prestixio e reputación".

 

Plácido Castro, formado no Reino Unido desde moi novo, foi o encargado de representar a Galicia no Congreso, e foi recibido polo presidente do Consello da Sociedade de Nacións, Mowinckel, primeiro ministro noruego, e polo presidente do parlamento suizo, M. Motta. Na declaración presentada ao congreso proclamábase que Galicia "é unha nación ben definida, que se diferencia claramente dos outros pobos que habitan España. A súa orixe, a súa historia, o seu idioma, e os seus costumes xustifican esta diferenza dun xeito absoluto", á vez que reivindicaba "o dereito innegable do pobo galego a dispoñer de si mesmo" e reclamaba "a plena liberdade do emprego do seu idioma materno, especialmente na instrución". A declaración engadía que "Galicia desexa vivir en boas relacións coas outras nacionalidades de España e quere colaborar con elas para a reglamentación de todas as cuestións de interese común. É evidente que non opón ningún obstáculo á realización dun ideal federal, calquera que sexa o seu amplitud".

 

Á súa volta a Galicia Plácido Castro deu conta da importancia do que acababa de suceder en Berna en tres artigos que publicou no Pobo Galego, o primeiro o 30 de setembro, no que destacaba que "por primeira vez na súa historia Galicia concorreu con personalidade propia a un Congreso internacional". O segundo o 5 de outubro, no que Castro destacaba que unha das resolucións do congreso fixera constar que "a autonomía territorial é o medio máis adecuado de resolver os problemas minoritarios, cando se trata de minorías que ocupan, en masa compacta, un territorio definido", o que viña apoiar as reivindicacións de autogobierno do PG: "algo que se relaciona directamente co problema de Galicia e vén confirmar, coa máis alta autoridade, a posición do movemento galleguista".

 

O terceiro artigo, titulado Galicia, nacionalidade europea, facía fincapé na importancia histórica da participación de Galicia no Congreso. Plácido Castro destacaba "o recoñecemento por unha organización internacional, integrada por representantes de corenta millóns de europeos, pertencentes a catorce nacionalidades, de que o noso pobo constitúe unha nación". Tamén constataba o ánimo que supuxera para a "universalización de Galicia", o que constituía "outra constante aspiración do galleguismo". No texto, Castro descartaba o "separatismo", apostaba por "formar parte dunha Federación, calquera que sexa a súa amplitud. Federación hispánica, ibérica, europea ou mundial, con todas declárase compatible o nacionalismo galego". E concluía que "Galicia, porque é galega, polos seus propios méritos, conseguiu ocupar un posto que non estivera ao seu alcance si conformásese con ser un anaco da España grande. É dicir, que Galicia, sendo galega, é máis universal e ten máis personalidade que si perde a súa identidade nun estado español uniforme". Neste artigo Castro destacou, ademais, que "calquera que sexa o réxime político en que Galicia viva, a nosa terra, autónoma ou non, está xa proclamada moralmente como unha nación".

A pisada do franquismo se enquista. A Coruña: A ditadura en 52 pegadas

Escudo preconstitucional no edificio de Aduanas, en Ferrol Vello
 Foto: Gabriel Tizón

Traducción Estación Atlántica

• A simboloxía do réxime de Franco pervive en escudos, rúas e cruces
• En multitude de Concellos galegos aínda que a lei obrigue a retiralos

El País - Lorena Bustabad -  Ferrol 13 setembro 2014

A Galicia estalle custando agres polémicas políticas e xudiciais borrar do seu patrimonio a dolorosa pegada de catro décadas de franquismo ata 39 anos logo da morte do dictador. Nin sequera a Lei de Memoria Histórica (52/2007), que fai sete anos deixou claro que as Administracións públicas están obrigadas a retirar calquera vestixio do réxime preconstitucional, puxo fin a unha controversia que se reabre cada dúas por tres.

Escudos preconstitucionales na fachada de inmuebles ou colexios públicos, placas co yugo e as flechas, símbolo da Falange, adheridos a grupos de vivendas ou en ducias de fontes ou lavaderos repartidos por toda a orografía galega e rúas que aínda levan o nome dos militares que armaron o golpe de Estado contra a II República en 1936: Xeneral Sanjurjo, Almirante Vierna, Francisco e Salvador Moreno Fernández, son algúns exemplos frecuentes.

O último caso en alimentar este debate é a Cruz aos caídos do monte do Castro que o alcalde de Vigo, Abel Cabaleiro, négase a retirar aínda que unha sentenza recente ordénallo. Disconforme co fallo, o regidor socialista anunciou que o recorrerá ata onde faga falta para que a cruz franquista quédese onde está. Este ostentoso monolito de pedra, coas súas 12 metros cravados en vertical na saia do monte vigués, o erigió a Falange para honrar ás vítimas dun só bando, o nacional, e ao seu inauguración, en 1961, acudiu Franco en persoa.

A cruz está no centro da pelexa administrativa que enfronta ao goberno coa Asociación Viguesa pola Memoria Histórica, que leva tres anos pugnando para que o Concello se pliegue á lei e retírea. A primeira negativa de Caballero a quitar o monolito do Castro foi unha resolución do Goberno local fechada o 1 de marzo de 2013 que a entidade recorreu nos tribunais. O xuíz, Antonio Martínez Quintanar, titular do Contencioso número dous de Vigo, deulles a razón nunha sentenza fechada o 4 de setembro que ordena ao Goberno local a súa retirada inmediata. O socialista resístese aducindo que é un símbolo relixioso sen apelido e limpo de connotaciones fascistas, e volve a sintonizar co PP, o seu inesperado socio presupuestario, que tampouco ve maior problema en deixar a cruz no seu sitio. Escúsase, Caballerro, no lavado de face que lle fixeron nos oitenta 'foi unha decisión da primeira corporación democrática en xuño de 1981' para retirar os escudos e placas que adornaban a base con loas ao réxime. Non di o mesmo a sentenza, que dedica dúas das 19 páxinas a analizar a simboloxía da cruz e cita o informe pericial do historiador José Ramón Rodríguez Lago, doutor en Historia Contemporánea da Universidade de Vigo, para concluír que a súa natureza é ineludiblemente franquista, ademais dunha 'humillación innecesaria e un sufrimento engadido' para as súas vítimas.

A cruz de Vigo non é un caso illado nin o último rescoldo do franquismo que Galicia teñen pendente de eliminar aínda que probablemente é o máis ostentoso de todos o que quedan. O choque entre o Concello e as asociacións da memoria histórica teñen a súa réplica noutros municipios galegos. Non fai moito que Ferrol, cidade natal de Franco, batallaba co mesmo dilema que Vigo. A Cruz dos Caídos da praza de Amboage, en pleno centro urbano ata 2010, retirouse aproveitando unha reforma urbanística e foi un dos últimos vestixios en saír dun espazo público nunha urbe que os tiña por ducias e que aínda ten deberes pendentes no callejero do Arsenal militar para rebautizar a glorieta do Generalísimo, a avenida Salvador Moreno, a praza Marqués de Alborán e as rúas Carrero Branco, Honorio Cornejo, Almirante Vierna e Crucero Baleares, que renden homenaxe aos golpistas e as forzas que arrouparon a Franco para derrocar a II República.

A cruz de Amboage era máis pequena que a do Castro pero compartía a mesma natureza falangista e era o branco favorito das pintadas independentistas. A polémica quedou empequeñecida pola trasfega que xa supuxo, en xullo de 2002, quitar a enorme estatua ecuestre de Franco que presidía a entrada a Ferrol pola praza de España. Leváronlla nunha gaiola, entre aplausos e apupos, e aparcárona oito anos na entrada do Museo Naval ata que o Ministerio de Defensa, en marzo de 2010, decidiuse a escondela dentro dun recinto militar, tapada por unha lona, para afastala de turistas e curiosos que se deixaban caer para facerse unha foto. O Goberno ferrolano xa retirou o escudo preconstitucional da escalinata do consistorio e outro máis da biblioteca. Queda pendente un que preside a porta do edificio de Aduanas, en Ferrol Vello.

20 de xullo

 

Hoxe cúmprense 78 anos da sublevación militar en Galicia.

 

Xosé Manuel Suárez  -  AulaNova 20 XUL14
O luns 20 de xullo de 1936 os oficiais sublevados declararon o estado de guerra nas principais cidades de Galicia, dando comezo á etapa da Guerra Civil no noso país.

O principal efecto da perda do poder republicano foi na nosa terra a terrible represión que emprenderon os rebeldes contra os partidarios da Constitución de 1931.

Máis de 1.300 persoas morreron na provincia da Coruña entre 1936 e 1939 por fusilamento ou paseo: un xenocidio ideolóxico.

A case 80 anos do inicio do réxime franquista, os familiares de vítimas da violencia da ditadura teñen que recorrer a organizacións estranxeiras para recuperar os restos soterrados ilegalmente, e a súa memoria e dignidade, como é o caso de Perfecto de Dios.

“Derribar a Franco. Oposición al régimen y guerra fría en el noroeste de la Península Ibérica”

Traducción Estación Atlántica

O conflito mundial terminara e Franco seguía no poder. Ninguén o derribou. No libro War Zone (2012) analizamos como o nor-oeste peninsular fora unha peza fundamental no puzle estratéxico da Segunda Guerra Mundial.

Os sucesivos intentos de invasión militar da Península Ibérica fracasaran. Trala vitoria aliada, a oposición antifranquista mantivo as súas esperanzas nun retorno do réxime democrático republicano. Confiaban en que o triunfo da democracia occidental non consentise a pervivencia dun goberno que tan implicado estivera con Alemania e Italia.

Aquela zona de guerra na que se converteu o noroeste peninsular durante o conflito mundial será escenario dos intentos da oposición antifranquista por acabar coa ditadura nos albores da Guerra Fría.

Derribar a Franco converteuse no obxectivo.

Emilio Grandío Seoane (A Coruña, 1967), Profesor Titular do Departamento de Historia Contemporánea e de América dá Universidade de Santiago de Compostela, especializado no estudo da Segunda República e o primeiro franquismo. Coordinador do Proxecto Interuniversitario Nomes e Voces, sobre a represión en Galicia (1936-1939). Director e investigador principal de varios proxectos sobre o tema.

Javier Rodríguez González (Fene-A Coruña, 1968), Profesor Titular de Historia Contemporánea da Universidade de León. Especializado no estudo da Guerra Civil e a Ditadura Franquista. Director e investigador principal dos proxectos Represión e clandestinidad política no noroeste da Península Ibérica (1939-1945) e Represión e clandestinidad política no noroeste da Península Ibérica (1945-1953).

Homenaxe a Alexandre Bóveda o 17 de agosto o Día de Galicia Mártir

 

Fillos de Galicia 14/8/13

No “Día de Galicia Mártir” lémbranse a tódolos galegos mortos polos seus ideais, e especialmente, aos que foron víctimas da represión franquista .- Conmemórase todos os anos o día 17 de Agosto, como homenaxe a Alexandre Bóveda, encarnación do galeguismo militante, un dos galegos máis sobranceiros da nosa historia, que fora fusilado xustamente ese día, no ano 1936, polas forzas fascistas .-

Alexandre Bóveda Iglesias, naceu o día 4 de xuño de 1903 en Ourense e foi fusilado no monte da Caeira (Pontevedra) cando contaba 33 anos.

Foi un dos intelectuais máis relevantes de Galicia e figura fundamental no galeguismo contemporáneo. Súa labor foi segada pola barbarie franquista, malia ser autor dun extraordinario traballo en favor da liberdade, da convivencia democrática, da solidariedade e do progreso de Galicia.

Bóveda foi un grande amigo de Castelao que o introduce non só na política, senón tamén, noutros campos.-

No ano 1930, recibe unha proposta do Seminario de Estudos Galegos para colaborar no proxecto de Estatuto de Autonomía .- Neste proxecto adicarase sobre todo ao aspecto económico .-

Foi un dos creadores do Partido Galeguista no que exercerá de secretario de Organización para ampliar a base do partido

A realidade é que este ourensán, loitou ata o derradeiro momento sen pausa, dicíndolle, xa condenado, ao seu cuñado Gerardo Álvarez Gallegos, que coa súa morte pretendía liberar a todos os seus colaboradores do Partido Galeguista.

Minutos antes da súa execución sentenciaba: “A miña morte servirá para acadar adeptos á causa galega. Un ben que aínda despois de morto, farei á nosa Terra" .

Día da Galiza Mártir 2013

Actos de conmemoración do asasinato de Alexandre Bóveda, figura na cal se encarnan tod@s @s mártires galeg@s da Ditadura franquista.  Día da Galiza Mártir 17 de agosto 2013.

El 20 de julio de 1936, es detenido tras el triunfo de la sublevación en Pontevedra y encarcelado. En agosto es juzgado, junto con el diputado socialista Amando Guiance, por un delito de "traición" y condenado a muerte el 13 de agosto. La sentencia fue ejecutada el 17 de agosto en el monte de A Caeira, en Poio, junto a Pontevedra.

En dicho juicio, manifestó su deseo de ser enterrado bajo la bandera gallega con estas palabras:

Mi patria natural es Galicia. La amo fervorosamente, jamás la traicionaría, aunque me concediesen siglos de vida. La adoro más allá de mi propia muerte. Si entiende el tribunal que por este amor entrañable debe serme aplicada la pena de muerte, la recibiré como un sacrificio más por ella. Hice cuanto pude por Galicia y haría más si pudiera. Si no puedo hasta me gustaría morir por mi patria. Bajo su bandera deseo ser enterrado, si el tribunal juzga que debo serlo.

Xosé Sesto, tras la muerte de Bóveda, se apresuró a colocar la bandera gallega bajo su chaqueta.

Monumento a Alexandre Bóveda en A Caeira.

Manifestación en Vigo contra os Pactos da Moncloa, 1977

 

Manifestación en Vigo contra os Pactos da Moncloa, 1977

Día de Galicia Mártir

Adicatoria ( do libro " Vida, paixón e morte de Alexandre Bóveda " )

"Nos moitos cimeterios de Galicia, durmen os derradeiros mártires,da Libertade, en número incontable. A miña imaxinación veu unha fogueira en cada cimeterio, como outros tantos clamores de xusticia.Pero no de Pontevedra veu unha labarada que chegaba até o ceo. Era o lume do esprito de Bóveda que non figura na Santa Compaña dos inmortaes, porque non pertenece a Historia senon a Tradición en arume de lenda. Bóveda terá de ser nun mañán próisimo ou lonxano, a bandeira da nosa Redención".

Xeografía da Represión en Galicia 1936 e 1939

NOTA DE PRENSA

Santiago, 28 de outubro de 2011

Publicación do contido especial Xeografía da Represión en Galicia 1936 e 1939

http://www.nomesevoces.net/

 O estudo realizado máis ambicioso ao redor da xeografía da represión en

Galicia

 Mapas Google/SIX que inclúen unha ficha e fotografía dos lugares

O Proxecto Interuniversitario ‘Nomes e Voces’ publica desde hoxe na súa Páxina Web: http://www.nomesevoces.net/ , un especial dedicado á Xeografía da Represión en Galicia, entre os anos 1936 e 1939.

Así os lugares de morte e de enterramento ‐fosas en campo aberto, enterramentos de persoas represaliadas en recintos funerarios e fosas comúns‐, poderán ser localizados e ilustrados acompañados dunha ficha completa de información individual de acordo coa Base de Datos de Vítimas da Represión en Galicia do Proxecto e outras fontes diversas, sen esquecer a representación gráfica.

Este contido especial, elaborado polo Investigador e Coordinador do Proxecto ‘Nomes e Voces’, Dionisio Pereira, desenvólvese no marco do Convenio de Colaboración co Ministerio de Xustiza do Goberno de España, polo que o Proxecto ‘Nomes e Voces’ comprometeuse a entregar a dito Ministerio toda a información relativa á xeografía da represión no territorio galego delimitada no período 1936‐1939.

Se desexan ter máis información:

Chus Martínez, Responsable de Comunicación

Proxecto Interuniversitario “Nomes e Voces”

Residencia Monte da Condesa, 2ºandar

Tel. +34 881 813598

memoriaguerracivil@usc.es

http://www.nomesevoces.net/

Violencia planificada para desinfectar España

Cadernos de Atención Primaria un primeiro capítulo sobre a Guerra Civil da autoría de Federico Cocho autor do libro: “Guerra civil. que pasou en Galicia e en España”, Xerais, 2011

Cadernos de Atención Primaria. Ano 2011. Volume 18. Páx. 76-80

O franquismo sobrevive á lei

Traducción Estación Atlántica

As principais cidades manteñen vestixios do réxime - A Coruña é o municipio con máis rúas dedicadas a Franco e aos militares golpistas

EL PAÍS - Santiago - 06/03/2011

Cumpridos máis de tres anos desde que entrou en vigor, os principais concellos galegos cumpren só a medias a Lei de Memoria Histórica, que obriga a retirar dos espazos públicos todo símbolo ou mención "conmemorativas de exaltación, persoal ou colectiva, da sublevación militar, da Guerra Civil e da represión da ditadura". O caso máis flagrante é o da Coruña, pero non o único.

A Coruña Incumprimento

O goberno bipartito (PSdeG-BNG) presume de monumentos e homenaxes á República, pero a cidade segue infestada de símbolos do franquismo, que só en parte desaparecerán tras o acordo adoptado polo pleno, sen o apoio do PP, en setembro de 2009. Ano e medio despois, segue sen cambiar ningunha das máis de 20 rúas que se acordou rebautizar, a pesar de que o concurso para as novas placas adxudicado en xullo de 2010 prevía un prazo de dous meses. As denominacións franquistas permanecerán no rueiro. Baixo o novo nome de cada vía, como a avenida de Oza, a primeira prevista, haberá unha segunda placa que recordará: "Antes, avenida Xeral Sanjurjo". O mesmo ocorrerá co xeneral Mola, a División Azul ou Os Caídos. Outras rúas con nomes da ditadura ou de golpistas nin sequera están na lista.

A Coruña derrogou distincións e honras a Franco e os seus colaboradores e suprimiu a estatua de Millán-Astray, fundador da Lexión. O baixo relevo dedicado ao ditador que presidía no salón de pleno os bancos dos concelleiros do PSOE tamén foi remplazado. Pero nin sequera cumprirá integramente a proposta da comisión de expertos aos que o alcalde, o socialista Javier Losada, encomendou detallar todo o que había que retirar para cumprir a lei.

Vigo Cruz dos caídos

A cruz erixida no Castro en homenaxe aos caídos na División Azul é o testemuño máis evidente de incumprimento da lei en Vigo, cidade que fai anos que eliminou do seu rueiro a pegada franquista. O alcalde, Abel Caballero (PSdeG), leva anos sen responder ás peticións da Asociación pola Memoria Histórica do 36 para que sexa derrubada, a pesar das máis de 4.000 firmas presentadas. Tamén negou a esta asociación a colocación dunha placa conmemorativa no cemiterio de Pereiró, en cuxas fosas comúns está documentado o enterro de 740 represaliados, coas últimas palabras de Heraclio Botana, fundador da UGT en Vigo.

Foi retirado o víctor gravado no frontispicio da Casa dás Artes, pero non outros en fontes públicas. Tamén se retiraron das igrexas as placas coa relación de caídos, aínda que non o nome, cincelado, de Primo de Rivera. O alcalde promoveu a constitución dun Consello da Memoria Histórica, do que formaban parte portavoces municipais, empresarios, sindicato e a asociación específica. Os empresarios nin sequera compareceron ao acto de constitución e o consello nunca máis foi convocado para elaborar o catálogo de actuacións.

Santiago Táboa rasa

Santiago non esperou á lei para facer táboa rasa dos seus símbolos franquistas. A finais dos oitenta, o entón alcalde, o socialista Xerardo Estévez, borrou toda referencia do rueiro á ditadura. Nada recorda que O Hórreo, onde se asenta o Parlamento, era avenida do Generalísimo, que a vía central da Senra estaba dedicada ao xeneral Mola ou que a Praza Roxa chamábase José Antonio. Nas sedes de Correos e Renfe non se retiraron os escudos franquistas, pero si se taparon as aguias.

Lugo Alcalde honorario

O Concello de Lugo aprobou unha moción no mes de abril de 2006, a iniciativa do BNG, para retirarlle a Francisco Franco a consideración de Alcalde Honorario (1942) e Alcalde Honorario Perpetuo (1954). Aínda non se executou, o que serviu para que os autores da moción denunciasen unha situación "anacrónica e inaceptable". Recentemente reavivouse a polémica, cando a Comisión do Rueiro acordara dotar a catro rúas de nomes de alcaldes da ditadura franquista. De momento, o acordo aínda non se referendou polo pleno.

Ferrol Adeus á estatua

Borrar a extensa pegada de Franco da súa cidade natal non resultou fácil en Ferrol. O bipartito PSdeG-EU deu os primeiros pasos a finais do 2007, pouco logo de aterrar no Goberno, coa retirada dun escudo franquista da biblioteca municipal e a vidreira preconstitucional da entrada ao consistorio. Pero o pacto local rompeu e os plans para erradicar os vestixios do réxime atascáronse un par de anos. O maior obstáculo foi, outra vez, a estatua ecuestre de Franco que o concello retirou da praza de España en 2002. A efixie pasou oito anos aparcada nun patio do arsenal, á vista de turistas e curiosos. En xaneiro de 2010, o Ministerio de Defensa ordenou ao concello que a retirase. Trasladouse a unha zona militar de acceso restrinxido, ben cuberta cunha gran lona gris. Foi un traslado rocambolesco.

En xullo do 2010, o equipo do alcalde socialista Vicente Irisarri botou abaixo a Cruz dos Caídos de Amboage, unha mole de granito que recordaba aos mortos do bando nacional e o último dos grandes símbolos na cidade. A súa retirada custeouse con fondos do Plan E (500.000 euros). A corporación tamén lle retirou a Franco e á súa familia todos os títulos honoríficos en novembro de 2008, coa abstención do PP, e restituíu a memoria do último alcalde republicano e do contraalmirante Antonio Azarola, fusilados durante a Guerra Civil, con sendas prazas públicas. Esquerda Unida segue reclamando a Defensa que suprima o rueiro franquista do Arsenal ferrolán, que loce placas que honran aos almirantes Carrero Blanco e Francisco Moreno. A última, o 15 de febreiro, a través dunha iniciativa no Congreso que asinou Gaspar Llamazares.

Pontevedra Un caso dubidoso

En Pontevedra apenas quedan vestixios desde a chegada do BNG á alcaldía, en 1999. En pouco tempo desapareceron das placas os nomes do xeneral Mola ou da avenida dos Alféreces Provisionais. "A partir dos oitenta empezáronse a retirar nomes", relata o concelleiro Cesáreo Mosquera, responsable de Urbanismo cando se cambiaron as denominacións. A excepción é a avenida Fernández Ladreda, ministro de Obras Públicas da ditadura. A placa defíneo como "científico e político". "Era un caso dubidoso", explica Mosquera.

Ourense Cambio recente

En Ourense, mentres a Deputación eliminaba vestixios franquistas, o seu presidente, José Luís Baltar, mantiña a disciplina do grupo de goberno do Concello, no que é concelleiro. Votou sempre en contra das mocións de PSdeG e BNG demandando o cambio de nomes. O cambio chegou fai tres anos, co bipartito. O PP aludiu a un suposto prexuízo para os empresarios locais, pero acabo aceptando a iniciativa. Desde entón, as rúas de Ourense soan ao pasado anterior á ditadura.

Deputacións Cara e cruz

Franco segue sendo fillo predilecto e medalla de ouro da provincia da Coruña, honras concedidas pola Deputación que o seu actual presidente, o socialista Salvador Fernández Moreda, non ten en carteira derrogar. O organismo, con goberno bipartito PSOE-BNG, nin se expón cumprir a Lei de Memoria Histórica. Na Deputación de Lugo aprobouse unha moción do BNG para retirar todos os privilexios protocolarios para personaxes do réxime franquista, pero non se executou por non reunir os dous terzos da corporación que esixe o Regulamento de Honras da institución. Casos distintos son os da Deputación de Pontevedra, na que non quedan emblemas franquistas, e de Ourense, que puxo coto fai longos anos ás reminiscencias do réxime, con José Luís Baltar como presidente. Nin un retrato, nin unha alusión, nin un expediente no que figurase recordo algún do ditador.

Con información de P. Obelleiro, P. Carbajo, A. Silvosa, L. Bustabad, V. Honorato e C. Huete.

Vídeo-crónica da concentración anti-Ratzinger e da violencia policial

Cedeira-Buscan aos descendentes dos presos do campo de concentración

Traducción Estación Atlantica

Diario de Ferrol. Venres, 17 de Setembro de 2010 00:00

P.C.C. Ferrol As asociacións Memoria Histórica Democrática e Fuco Buxán tratan de localizar a algúns descendentes daqueles represaliados que durante a Guerra Civil estiveron detidos no campo de concentración de Cedeira.

Este chamamento obedece á participación dalgúns deles no acto homenaxe que terá lugar o día 30 de outubro na vila e que contará coa presenza de Vicente Álvarez Areces, presidente do Principado de Asturias.

A asistencia de Areces débese a que a maioría dos presos eran de orixe asturiana. Así, mentres o Principado comprometeuse a buscar aos familiares dos represaliados asturianos, as entidades con implantación na comarca de Ferrol tratan de facer o propio cos galegos. Por iso, ambas asociacións pon a disposición das persoas que poidan ter entre os seus familiares a algúns dos máis de 380 presos do campo de concentración dous números telefónicos, o 635 470 038 e o 660 571 291.

En canto á celebración do acto en cuestión, dará lugar aos tradicionais discursos, á actuación dalgunhas das moitas agrupacións musicais que existen na vila e ao descubrimento dun monólito no lugar antes ocupado polos barracóns do campo militarizado. A contorna da praia da Magdalena é a referencia. O dique de Ferrol, os muros do lugar de San Pedro, na cidade da Coruña; e os localizados en Betanzos, Padrón e Santiago de Compostela foron outros dos campos que estiveron máis operativos durante a contenda nacional.

Por outra banda, o goberno de José Luís Vergara aproveitará a celebración do acto previsto para o último sábado do próximo mes para render homenaxe aos membros da corporación republicana que, segundo apúntase desde a Asociación da Memoria Democrática, sufriu a represión e morte por parte dous sublevados contra a orde constitucional.

25 de xullo Dia da Patria Galega

Emilio Grandío: “Na Segunda República houbo dúas repúblicas”

O profesor presenta un novo ensaio titulado ‘A Segunda República en Galicia. Memoria, mito e historia’

XORNAL.COM 07/07/2010 -Emilio Grandío é un home dedicado a descifrar o pasado. Profesor Titular de Historia Contemporánea e de América da Universidade de Santiago de Compostela, este investigador conta cunha longa traxectoria as súas costas. Grandío desenvolveu un gran número de estudos e investigacións sobre a II República, a Guerra Civil e o Franquismo. Este historiador presentou onte unha nova obra sobre un período determinante para o transcorrer do século XX. Co título A Segunda República en Galicia. Memoria, mito e historia (Ediciones Trea), Emilio Grandío tenta poñer luz sobre unha etapa esencial da nosa historia máis próxima que, segundo moitos, é unha gran descoñecida para os galegos.

Galicia precisa coñecer mellor a II República? É un período histórico que non se coñece xa o suficiente?

Non só Galicia precisa coñecer máis, toda España. Os estudos realizados son realmente escasos. É fundamental entender eses anos; son básicos para o desenvolvemento de todo o século XX. A II República chégalle á xente dende perspectivas moi tópicas que son produto da Guerra civil, da cultura franquista e do reducionismo entre dous bandos maniqueos. Por outra banda, nos últimos tempos, a II República chégalle á xente dende unha perspectiva única: á da violencia da Guerra Civil. Creouse un elemento indisoluble, unha especie de pegamento, que une os anos 31-36 e os 36-39. Ese pegamento é produto do réxime franquista ao que lle interesaba crear esa imaxe de violencia coa II República. Realmente estamos ante unha gran descoñecida.

Falamos de tópicos e falamos de mitos. Cales son os grandes mitos da II República en Galicia?

Os mitos non son algo específicamente galego, son formulacións mitificadoras por parte dos sectores progresistas e dos conservadores. Mitos asumidos son o da violencia polítca, o mito de que a Fronte Popular era un elemento de discordia constante e de violencia sistemática. Os últimos estudos realizados amosan que o camiño da Fronte Popular, sobre todo dende a ilegalización da Falange, non vai cara a un aumento da violencia política, senón nun retroceso desa violencia. Hai violencia e altercados pola crise económica, pero a violencia política vai caendo. Outro gran mito é o que relaciona as mulleres co voto conservador. Son moitos mitos e moitos deles seguen a funcionar. Estes mitos descóbrense investigando e rabuñando un pouco.

A II República puxo trabas constantes ao Estatuto da Autonomía? Ese feito marcou a relación da República con Galicia?

Neste sentido, o tema é o de sempre: A relación do estado cos sectores nacionalistas. Hai que ter en conta que unha cuestión fundamental era a diferenza de obxectivos entre os sectores galeguistas e os sectores republicanos progresistas no poder. Tamén é certo que a Constitución de 1931 pon trabas aos estatutos de autonomías, a todos, non só o galego. Pero os sectores galeguistas e os sectores republicanos burgueses coincidiron nunha serie de obxectivos que se introducen no programa da Fronte Popular. Así introdúcese no programa da Fronte o plebiscito. Tamén hai que ter en conta que antes, nos primeiros anos da República, todos os sectores –mesmo a dereita– estaban a favor da convocatoria do plebiscito. En 1933 íase facer, pero aprazouse. E logo púidose facer en 1936. Pero hai que ter moi presente que o 33 é un ano importante porque varían moitas cousas. Non só porque a dereita gaña as eleccións, senón a vitoria de Hitler. Realmente, hai dúas repúblicas na II República: a de antes do 33 e a de despois 33. A partir dese ano, radicalízanse a dereita e a esquerda. Ambas as dúas miran para fóra, miran como desbordar a república cara aos seus intereses.

Como historiador, no asunto da memoria histórica, considera máis importante a investigación ou as leis?

As dúas son importantes e son complementarias. Pero cada unha ten que estar no seu sitio. O debate político non pode influír no traballo do investigador histórico. Son realidades distintas e responden a obxectivos distintos. A visión política é moito máis directa, son diálogos moi rápidos e mesmo utilizando mitos e tópicos para os seus fins. O traballo de investigador é radicalmente diferente, é un traballo de anos que non se debe ver influído polos debates políticos. Tanto as leis como a investigación son dous elementos moi importantes, dous elementos totalmente complementarios, pero cada un no seu sitio, cada un na súa realidade concreta.

Tamén como historiador. Que lle parece a situación que se está a vivir co Panteón de Galegos Ilustres?

Dunha maneira ou doutra, o Panteón dos Galegos Ilustres é un ben público da sociedade galega e ten que estar accesible para todos os galegos e tamén para todos os visitantes que queiran ver o lugar. Iso dignifica o país e dálle un prestixio, non só para nós mesmos como país, senón amén para todos os que queiran encontrarse con este lugar histórico.