O Alcalde socialisto de Vigo é condenado pola xusticia a derrubala de urxencia pero segue negándose

quarta-feira, 3 de abril de 2013

Alternativa Galega de Esquerda pide que se instaure o 10 de marzo como festivo baixo o nome de “Día da Clase Obreira Galega”

Monumento en Ferrol
Alternativagalega.com 2/4/13
Alternativa Galega de Esquerda, a través da deputada, Consuelo Martínez, presentou na Comisión 1ª celebrada esta tarde no Parlamento unha iniciativa na que se insta á Xunta de Galicia a instaurar o 10 de marzo como Festivo Nacional Galego pasando a nomearse oficialmente “Día da Clase Obreira Galega” en recoñecemento o carácter histórico dos acontecementos que tiveron lugar en Ferrol ese mesmo día no 1972 O 10 de abril de 1972 ás sete e media da mañá en Ferrol, reuníanse nas portas da factoría Bazán uns catro mil traballadores. Dende alí marcharon en manifestación ata o polígono de Caranza. Nese momento, no cruce da avenida das Pías coa estrada de Castela, a policía armada impídelles o paso, o que desemboca nun enfrontamento aberto. As cargas policiais, son respondidas polos traballadores con pedras e paus, ante o que a policía comeza a disparar contra os traballadores resisten hasta forzar la retirada de la policía. Atrás queda un traballor morto, Amador Rey, e outro agonizando, Daniel Niebla, e máis de cen feridos, algún en estado moi grave. O que reclamaban non era máis que un Convenio Galego no que se mellorarán as precarias condicións asinadas no convenio interprovincial en Madrid.

Foi o día 10 o día no que a prensa informa dos feitos con especial atención ás cargas policiais destacando os disparos e os feridos e tamén é o día no que a dirección da empresa publica a decisión de peche. A noticia esténdese e os comercios e colexios pechan asi como traballadores doutras empresas paran en sinal de solidariedade. O exército permanece acuartelado e a cidade é tomada pola Garda Civil e a Policía Armada. As 8 horas do 10 de marzo de 1972, despois de comprobar o peche patronal de Bazán, unha columna de 4.000 persoas diríxense en manifestación cara o barrio de Caranza. Hai folga xeral en todas as empresas e todo Ferrol mobilízase contra a represión. A solidariedade contra a represión fascista esténdese por todo o Estado, con manifestacións en Compostela, Madrid, Barcelona e Bilbao, entre outras. Antes de chegar ao barrio de Caranza prodúcese unha nova carga dos grises que abren fogo contra os manifestantes rematando cun regueiro de sangue e coa morte polas balas da policía franquista de Amador Rey e Daniel Niebla e máis dun centenar de feridos. Aos poucos días da matanza, chegaron as detencións. Destacados dirixentes obreiros, como Pillado, Aneiros, Manuel Amor Deus ou José María Riobó, pasaron máis de catro anos en cárceres da ditadura. Foron os últimos presos obreiros do franquismo.

Nas loitas do 10 de marzo e nas que tiveron lugar en setembro en Vigo está a base do movemento obreiro galego. Segundo José Gómez Alén, un dos escasos investigadores do movemento obreiro galego, dende aquel fatídico ano 1972, a conciencia democrática que xerminou dentro dos muros de Bazán acabou trasladándose a toda Galicia. Aquela data pasou á Historia como Día da Clase Obreira Galega. O Parlamento, en 1997, recoñeceu institucionalmente a xornada. Sen embargo, nunca se fixo xustiza, ninguén foi xulgado polos feitos de Ferrol.

Así pois Alternativa Galega de Esquerda defende que os feitos ocorridos o 10 de marzo de 1972 en Ferrol, deben ser recoñecidos como feitos históricos que marcaron o rumbo dunha nova Galiza que camiñaba decidida cara á democracia. A represión fascista exercida sobre os traballadores de Bazán e o pobo de Ferrol é unha mostra máis da impunidade coa que actuaba o réxime e a falla de responsables xulgados por estes asasinatos demostra que a Transición lonxe de facer xustiza, tivo como obxectivo fundamental ocultar os feitos delitivos do franquismo, asegurándose que ningún dos asasinos do réxime fora xulgado e condenado. “A loita sindical de 1972, tanto no mes de marzo en Ferrol, coma en setembro en Vigo, cambiaron a Historia de Galiza, fortaleceron o movemento obreiro galego e alimentaron a conciencia democrática do pobo, iniciando un camiño que xa non tiña marcha atrás” defendeu a deputada Consuelo Martínez.