 |
| Visitación Romero , a súa irmá, Ricardo e Ramón. |
Acto no osario de Pereiró o sábado 1 de xuño 2013, íntimo e moi emocionante e participado polas familias alí presentes
Telmo Comesaña
Textos: traducción Estación Atlántica
Textos: traducción Estación Atlántica
Escrito de Isidro García en homenaxe ao seu avó
(Leido por Mónica Gonzalez)
Adolfo García Calvo
Preso na illa de San Simón e falecido en devandita illa o 7/10/1941; faleceu con 63 anos
Delito cometido: Presentarse voluntario como cocinero para servir no exército legal da República
Querido avó Adolfo:
Sirvan estas liñas como homenaxe á túa memoria e aos teus compañeiros falecidos por defender os vosos ideais e os nosos en defensa destes valores xustos e legais.
Os teus fillos e netos
Preso na illa de San Simón e falecido en devandita illa o 7/10/1941; faleceu con 63 anos
Delito cometido: Presentarse voluntario como cocinero para servir no exército legal da República
Querido avó Adolfo:
Sirvan estas liñas como homenaxe á túa memoria e aos teus compañeiros falecidos por defender os vosos ideais e os nosos en defensa destes valores xustos e legais.
Os teus fillos e netos
Agur avó Adolfo
Letura de Marisa Arisa Arjones
(Do Libro“Episodios de Terror” durante a guerra Civil na
provincia de Pontevedra. A illa de San Simón, dos autores: Gonzalo Amoedo López
e Roberto Gil Moure)
Carta escrita na noite do 4 de xuño do 1937 por Ramón Fernández, condenado a morte, á súa muller
A miña querida Pura: neste momento atópome en capela e desde aquí mándoche o meu último abrazo, para ti e para todos os meus fillos, pois llos dás por non poderllos dar eu. Ten resignación e paciencia. Non hai que facerlle. Foi o meu destino e non che digo máis.
Dáslle moitos bicos aos nenos e un abrazo a Joaquín uy aos outros.
Sen máis, abrázache o teu esposo por última vez.
Ramón Fernández
Adeus Pura, adeus Purita, Alicerce, Ramonita, Pepiño, Divina, Carmiña, Tinito, Linito, e Manolito. Adeus queridos fillos todos. O voso pai.
Ramón Fernández
O que has de gastar no meu enterro viches aos nenos.
Adeus querida Pura, adeus
A miña querida Pura: neste momento atópome en capela e desde aquí mándoche o meu último abrazo, para ti e para todos os meus fillos, pois llos dás por non poderllos dar eu. Ten resignación e paciencia. Non hai que facerlle. Foi o meu destino e non che digo máis.
Dáslle moitos bicos aos nenos e un abrazo a Joaquín uy aos outros.
Sen máis, abrázache o teu esposo por última vez.
Ramón Fernández
Adeus Pura, adeus Purita, Alicerce, Ramonita, Pepiño, Divina, Carmiña, Tinito, Linito, e Manolito. Adeus queridos fillos todos. O voso pai.
Ramón Fernández
O que has de gastar no meu enterro viches aos nenos.
Adeus querida Pura, adeus
Letura de Visitación Romero
Na miña Cela, 24/9/1939
Querida compañeira:
Non ben saín da túa beira, marchei directamente á miña cela e sen vacilar un momento, tomei a luma para escribirche.
Aínda estou un poquitín nervioso de verche nun estado de ánimo moi pésimo, pero ao non poder facelo doutro xeito, como sería o meu gusto, vou ver si por medio da pluma, podo levantarche a túa decaimiento injustificado.
En primeiro lugar, vou manifestarche que non hai ningunha razón para desesperarche. Primeiro porque non es a túa soa a que ten que sufrir e soportar a miña ausencia, senón que son milleiros e milleiros de compañeiras, que se atopan na túa mesma situación.
Segundo que debeses empezar por sentirche felíz ao saber que o teu compañeiro salvouse milagrosamente dunha morte tan segura, como a doutros moitos que descansan para sempre nos cemiterios e que só lles quedou ás súas nais, fillos e compañeiras, o consolo de visitar as súas tumbas .
Terceiro, porque a túa desesperación non se funda en nada, posto que polo menos supóñome que comprenderás que sobre min non hai ningún perigo de morte e si iso pensas , tamén tamén chegarás a recoñecer que moi pronto podo volver para casa.
E dígoche as cousas francamente e sen reviravoltas de ningunha especie. Ti estarás desesperada, pero eu que son o que podía estalo, dígoche moi alto, que non me desespero para nada, que teño un corazón de ferro forxado no meu martirio e que non hai nada que poida dobralo.
Teño ademais a cega esperanza que moi pronto nos botarán á rúa. Así que por última vez vou dicirche que premedites un pouco as cousas e que non che deixes arrastrar por unha desesperación sentimental pero incomprensiva, posto de que ela, o único que podes sacar en limpo é unha enfermidade.
Isto dígoche, para que o tomes como un consello do teu marido, e ao mesmo tempo rógoche que non o botes ao esquecemento.
Mira Chata, ao pouco de marcharche chegou unha grata noticia ao noso coñecemento e sentino no alva que non puideses presenciala. Ás túas costas, entrou o Capitán Paradela no cárcere, portando un paquete un paquete debaixo do brazo, devandito paquete contiña o indulto do preso Galego, que leva máis de seis meses condenado a matar.
Como ignoraba o devandito Capitán que o tal Galego, ou sexa "o Conejín", atopábase en Pontevedra foi o motivo de chegar tan grata noticia ao noso coñecemento.
Como o teu podes ver, estou un tanto alegre porque o seu indulto significa o noso, e como o teu podes comprender, nunca é tarde cando a dita é boa.
Querida compañeira:
Non ben saín da túa beira, marchei directamente á miña cela e sen vacilar un momento, tomei a luma para escribirche.
Aínda estou un poquitín nervioso de verche nun estado de ánimo moi pésimo, pero ao non poder facelo doutro xeito, como sería o meu gusto, vou ver si por medio da pluma, podo levantarche a túa decaimiento injustificado.
En primeiro lugar, vou manifestarche que non hai ningunha razón para desesperarche. Primeiro porque non es a túa soa a que ten que sufrir e soportar a miña ausencia, senón que son milleiros e milleiros de compañeiras, que se atopan na túa mesma situación.
Segundo que debeses empezar por sentirche felíz ao saber que o teu compañeiro salvouse milagrosamente dunha morte tan segura, como a doutros moitos que descansan para sempre nos cemiterios e que só lles quedou ás súas nais, fillos e compañeiras, o consolo de visitar as súas tumbas .
Terceiro, porque a túa desesperación non se funda en nada, posto que polo menos supóñome que comprenderás que sobre min non hai ningún perigo de morte e si iso pensas , tamén tamén chegarás a recoñecer que moi pronto podo volver para casa.
E dígoche as cousas francamente e sen reviravoltas de ningunha especie. Ti estarás desesperada, pero eu que son o que podía estalo, dígoche moi alto, que non me desespero para nada, que teño un corazón de ferro forxado no meu martirio e que non hai nada que poida dobralo.
Teño ademais a cega esperanza que moi pronto nos botarán á rúa. Así que por última vez vou dicirche que premedites un pouco as cousas e que non che deixes arrastrar por unha desesperación sentimental pero incomprensiva, posto de que ela, o único que podes sacar en limpo é unha enfermidade.
Isto dígoche, para que o tomes como un consello do teu marido, e ao mesmo tempo rógoche que non o botes ao esquecemento.
Mira Chata, ao pouco de marcharche chegou unha grata noticia ao noso coñecemento e sentino no alva que non puideses presenciala. Ás túas costas, entrou o Capitán Paradela no cárcere, portando un paquete un paquete debaixo do brazo, devandito paquete contiña o indulto do preso Galego, que leva máis de seis meses condenado a matar.
Como ignoraba o devandito Capitán que o tal Galego, ou sexa "o Conejín", atopábase en Pontevedra foi o motivo de chegar tan grata noticia ao noso coñecemento.
Como o teu podes ver, estou un tanto alegre porque o seu indulto significa o noso, e como o teu podes comprender, nunca é tarde cando a dita é boa.
Chata, antes de antes de terminar hei de dicirche que vou pedir unha
comunicación extraordinaria para falar contigo algo que me interesa.
Hoxe só dígoche que fagas por chegar despexada ao meu lado, posto que
senón vereime na necesidade de cantarche aquela canción, "Ás rejas do
meu cárcere non me veñas a chorar".
Termino dicíndoche que tomes alento, e que non penses tonterías que moi ben poden darche un mal resultado.
Axiña que como pida a comunicación, mandareiche unha carta sinalándoche día e hora para vir.
Repítoche, teñas ánimo e valor como eu téñoo para soportar a situación.
Por moi travesa que se presente. (Unha soa cousa fai falta. Vontade, vontade e volunta). Habendo isto hai todo, e sobra o demais. ¡Adeus!
Recibe mil bicos e abrazos e dálle ás nenas no meu nome outros tantos. O teu compañeiro. Victor Romeu
Termino dicíndoche que tomes alento, e que non penses tonterías que moi ben poden darche un mal resultado.
Axiña que como pida a comunicación, mandareiche unha carta sinalándoche día e hora para vir.
Repítoche, teñas ánimo e valor como eu téñoo para soportar a situación.
Por moi travesa que se presente. (Unha soa cousa fai falta. Vontade, vontade e volunta). Habendo isto hai todo, e sobra o demais. ¡Adeus!
Recibe mil bicos e abrazos e dálle ás nenas no meu nome outros tantos. O teu compañeiro. Victor Romeu
Claudio
Rodríguez Fer
PAZ PARA SEMPRE
(INSCRICIÓN)
Perseguironos con saña.
Detivéronos con sevicia.
Torturáronos con sadismo.
Encarceráronos sen causa.
Xulgáronos sen xustiza.
Paseáronos sen piedade.
Así os mataron
E impuxeron o terror.
E impuxeron a calumnia.
E impuxeron a falsificación.
E impuxeron a censura.
E impuxeron o silencio.
E impuxeron o esquecemento.
E así trataron de rematalos.
Contra o exterminio atroz
Das súas vidas desfeitas
E contra o esquecemento inxusto
Do silencio cómplice
queremos manter viva para sempre
a memoria galega
das vítimas do fascismo,
en solidariedade
con todas as comunidades do mundo
que padecesen calquera ditadura do terror.
Porque como aquelas vítimas
Queremos liberdade para sempre.
Porqque por aquelas vítimas
Para sempre queremos xustiza.
Porque a realidade é o desexo,
PAZ PARA SEMPRE
(De Amote vermella, Vigo,Xerais,2009
ONDAS
DO MAR DE VIGO
(CANTIGA
DE AMIGO)
Ondas do mar de Vigo,
que vistes caído meu
amigo
Alcabre e logo alzado
coa mareira da memoria
dos fillos de tanta
dignidade
para sempre
irreversible!
Así se ergueu a onda
imparablemente solidaria
de José Comesaña,
albanel paseado
co seu irmán Antonino e
pais ambos de dous fillos
criados logo baixo o
loito e baixo o medo
e vertixinosamente
lanzados
ao abismo incesante do
silencio
polo túnel do baleiro
en desmemoria,
sen máis recursos para
sobrevivir
que moito amor e infinita
dignidade
como as cabeleiras
sempre ao vento
das rapadas de Alcabre.
Así se ergueu a onda
irredutiblemente leal
de Adolfo Monroy, o
Nebua,
fogoneiro de buque
pesqueiro
paseado sendo pai de
nove fillos
criados logo como
tantos coa titánica loita
das viúvas marcadas
polo estigma
vermello de ter amado seres
xustos e libres
nunha terra consagrada polo
sangue
sobre a area que acariciaba
corpos de inmolados na
Praia de Fontes
baixo o vento
libertario sempre en Alcabre.
Ondas do mar amigo en
Vigo sodes libres
porque vistes renacer
con inmorrente orgullo
cidadáns vindicadores
dos anónimos
como Telmo Comesaña
Pampillón
ou como Antonio Monroy
Álvarez,
fillos da inesquecible
dor de Alcabre
e dignos e exemplares
descendentes
de tan dignos como
exemplares pais.
Ondas do mar de Vigo
amigo
que sabedes onde
levaron á morte
a Antonio Pérez, solidario
raíl
baixo o tranvía da
historia viúva
que se chama Lucía
e se apelida Domínguez,
catenaria das auroras
que deu refuxio ata a
fin
aos sen saída,
inmolados no círculo
letal
da súa casa do Toural de
Teis.
Aínda o seu fillo Ramón,
indómito
Pérez da resistencia á
alba
e solidario Domínguez
da acollida no
crepúsculo,
ensina cada día que, se
se loita,
se pode perder, mais
que sen loita
xa está todo perdido.
Saúde e memoria,
fillos da dignidade
contra todo terror,
compañeiros de loita,
Telmo da Garita,
Antonio de Roade,
Ramón de Teis,
porque devolvestes
á vida aos pais
que vola deron
e a compartistes con
nós!
 |
| Ofrenda Floral |
