Vigo achegou 4.500 informes de "vermellos e indesexables" durante a Guerra Civil

Autoridades do Réxime nunha repoboación forestal,

nunha imaxe do Fondo Margarita Teijeiro. / El PAÍS

O libro "Vixiados" arroxa luz sobre a rede de vixilancia e delación en Galicia

Iago Martínez Santiago de Compostela 26 FEB 2012 - El País- Galicia 

Inés Castelo e María de Deus traballaban no asilo municipal de menores da Coruña. Non consta que se saltasen o horario nin maltratasen aos rapaces. Aínda así, o alcalde non se fiaba. Escribiu ao delegado de Orde Pública e pediulle un informe. Os investigadores interrogaron aos nenos, á nai superiora e aos veciños. En dous días tíñano. A María sobráballe o apelido: acusábana de negar a existencia do altísimo, non pisar a igrexa e airear a súa fe republicana sen pedir permiso, aínda que non era mala inquilina. O de Inés parecía peor: esquerdista e antirreligiosa, gardaba duelo por anarquistas, deixábase ver cun señor de tanto en tanto, facíase a xorda cando os críos pisoteaban crucifixos e simpatizaba coa causa do proletariado. E encima, adoitaba apuntarse das primeiras a calquera acto de mulleres en "a situación pasada". Ou sexa, na II República.

Ao seu xeito, os golpistas querían sabelo todo. A represión non era suficiente. Ademais de mortos, miles en Galicia, a construción do Novo Estado pedía control, silencio e obediencia. A describir e interpretar fórxaa dese "consenso totalitario", como o chama o profesor Emilio Grandío, dedícanse as 260 páxinas de Vixiados. Represión, investigación e vixilancia na Galiza dá Guerra Civil (Laiovento, 2011). Coordinado polo historiador coruñés, este libro colectivo compendia unha investigación financiada con axuda do Ministerio de Presidencia na que colaborou o equipo Nomes e Voces da Universidade de Santiago. A súa web ofrece un resumo con apoio multimedia.

Todos eran sospeitosos, ata os propios delatores

Os sabuesos eran exhaustivos. Tiñan consígnaa clara: había que confeccionar un ficheiro de "vermellos e indesexables" á maior urxencia. Só en Vigo, entre 1936 e 1939 perpetraron case 4.500 informes. Ás veces traizoábaos a súa propia obsesión, como cando o alcalde de Sada pediulle ao gobernador civil que sacase do pobo a unha muller que pedía esmola. Cría que a súa demencia era finxida e podía ser unha espía. En ocasións tamén daban paus de cego. A Fernando Branco Andrés, carpinteiro do barrio coruñés da Falperra, denunciárono porque no seu radio non soaba o himno nacional. A comisaría non tardou en conxurar a ameaza: tiña o aparello estragado.

O tropezón resulta cómico, pero entón non tiña ningunha graza. A torpeza evidenciaba que os golpistas estaban empezando a tecer a malla totalitaria e Galicia, retagarda por antonomasia e enclave estratéxico para os militares, era o "laboratorio de probas". A madeja, ao principio, íaselle das mans. En Vigo tiveron que chamar á orde aos seus porque a Garda Cívil empezara a "vender" os seus servizos. Na primavera de 1938 a rede xa era máis sólida. Martínez Anido, ministro de Orde Pública, acababa de asinar un acordo secreto co xefe da seguridade nazi, o sanguinario Himmler. Pronto se convocaron mil prazas para a unidade de Investigación e Vixilancia. Soldo: 1.300 pesetas ao ano. Requisitos: ser español, entre 23 e 40 anos, con aptitude física, sen antecedentes penais nin asomo de relación coa Fronte Popular e a masonería.

Todos eran sospeitosos, ata eles mesmos. Demóstrao Vixiados: a Igrexa, a Falanxe, os cargos públicos, os empresarios, as traballadoras, todos en causa. En agosto de 1937 decidiron peitear o Banco Pastor. Ao presidente do consello, Ricardo Rodríguez Pastor, acusábano de conceder un crédito ao Partido Galeguista e financiar o diario O Sol e o Atlantic Hotel, cuxa propiedade atribuían a Casares Quiroga e Wonemburger. De 115 empregados da central, 77 resultaban sospeitosos. Nas sucursais marcaran a outros 15. O director do banco, Pedro Barrié da Maza, acatou a depuración: seis á rúa e 51 sancionados.

Contra o tumor das "ideas avanzadas" que Franco quería combater se inoculó outra enfermidade aínda máis contaxiosa: a delación. Un dos capítulos do libro analiza o ficheiro da Delegación de Orde Pública da Coruña, conservado incompleto no Arquivo do Reino de Galicia. Aínda que a policía, Garda Civil, Exército, Falanxe e Goberno contribuían ao panóptico, o 34% dos informes procedían da sociedade civil. Eran chivatazos e denuncias, ás veces infundadas e a miúdo sen recompensa económica. Alertaban de que aquel era un "confidente vermello" ou estoutro fixera mofa da toma de Teruel. Calquera escusa servía. A identidade dos delatores, iso si, ocultábase baixo un nome en clave. Ese era o problema. Calquera podía ser o axente 190-A.

Publicación do libro 'Memoria de guerra y cultura de paz en el siglo XX. De España a América, debates para una historiogr​afía'

(Ediciones Trea, 2012)

Lourenzo Fernández Prieto e Nomes e Voces (eds.)

Nota Estación Atlántica: Participación persoal representando a Mesa de Catalunya d’Entitats Memorialistes nos Coloquios Internacionales “Mermoria da Guerra, reconciliación e cultural da paz” de la Universidad de Santiago de Compostela na Mesa 5 : A recuperación cívica das memorias. O pasado oculto da sociedade nas páxinas do libro 234-236

Estimados/as amigos/as,

O Proxecto 'Nomes e Voces' ten o pracer de informarvos da publicación de 'Memoria de guerra y cultura de paz en el siglo XX. De España a América, debates para una historiografía'. Un libro que recolle as cuestións que se abordaron no Congreso Internacional Memoria da Guerra, Reconciliación e Cultura de Paz organizado polo Proxecto 'Nomes e Voces' en Santiago de Compostela, no marco do Foro 2010.

Esta obra presenta distintas aportacións e debates desde diferentes ámbitos de coñecemento e desde a propia sociedade civil organizada para recuperar e reivindicar a memoria. En conxunto, trátase dunha obra na que se reflexiona sobre os totalitarismos e as súas vítimas, sobre as múltiples formas de abordar seu coñecemento e sobre a necesidade de reparar a súa memoria. Supón unha contribución a un amplo debate de dimensións internacionais, e apenas aberto en España, no que se dan cita a historia, o dereito, a administración, a opinión pública, a política ou a sociedade civil.

Sobre os editores:

Lourenzo Fernández Prieto (A Devesa, Ribadeo, Lugo, 1961), catedrático de historia contemporánea na Universidade de Santiago de Compostela, actualmente é director do Departamento de Historia Contemporánea e de América desta universidade e investigador principal do grupo de referencia competitiva Histagra. A súa investigación centrase principalmente na historia agraria e a historia social e política do mundo rural contemporáneo, abrindo líñas de investigación sobre a transformación da agricultura atlántica de pequena explotación; medio ambiente e revolución verde; cambio tecnolóxico e políticas agrarias do franquismo e os fascismos; construción da cidadanía e cambio social, ou a sociedade rural do franquismo.

Desde o 2006 coordina o proxecto interuniversitario Nomes e Voces, dedicado ao estudo da guerra civil e a persecución política en Galicia. Entre as súas publicacións máis recentes destacan El apagón tecnológico del franquismo. Estado e innovación en la agricultura española del siglo XX (2007), Atraso económico nunha sociedade destruída (2008), Dinamismo social e desenvolvemento económico (2008), Facendo historia con memoria (2009) e Informe de resultados. Vítimas Galicia (1936-1939) (2010).

Agardamos que esta nova sexa de interese.

Grazas e un saúdo cordial.

Chus Martínez, Responsable de Comunicación

Proxecto Interuniversitario “Nomes e Voces”

Residencia Monte da Condesa, 2ºandar

Tel. +34 881 813598

memoriaguerracivil@usc.es

http://www.nomesevoces.net/

En busca dos "soldados do mar" galegos.

Un grupo de pescadores tras a recollida de minas en Xixón

 // marinavasca.eu/é

Investigadores vascos e navarros tratan de localizar a 73 pescadores de Galicia que en 1936 alistáronse na Mariña de Guerra Auxiliar de Euskadi para axudar á Armada Republicana

Faro de Vigo / R. PRIETO - A Coruña 26 de febreiro de 2012   

O protagonizado pola Mariña de Guerra Auxiliar de Euskadi é un dos capítulos menos coñecidos da Guerra Civil. Trátase dunha unidade formada por persoal civil que foi creada en outubro de 1936 polo Goberno vasco para axudar á Mariña Republicana na protección do tráfico marítimo e a actividade pesqueira e na limpeza de minas nos accesos aos portos. Dos máis de 900 pescadores que se alistaron voluntariamente nesta forza naval, preto dun centenar eran galegos. A maioría procedían da frota pesqueira de Pasaxes (Biscaia) que se refuxiaron en Bilbao ao caer Guipúzcoa. Capitáns, pilotos, patróns, maquinistas, fogoneros... Todos podían alistarse. O único requisito que se esixía para converterse en soldado do mar era dedicarse á navegación mercante ou á pesca de altura ou baixura durante un período mínimo de seis meses.

Con motivo do 75 aniversario da batalla de Matxitxako fronte ás costas de Biscaia o día 5 de marzo, investigadores vascos e navarros e familiares de pescadores convertidos a soldados da Mariña de Guerra Auxiliar de Euskadi puxéronse en contacto nos últimos meses con 18 concellos –A Coruña, A Pobra do Caramiñal, Boiro, Fene, Ferrol, Mugardos, Neda, Ponteceso, Porto Son e Riveira; Cervo e Lugo, Vigo, Bueu, Cangas, Marín, Pontevedra e Redondela– para tratar de localizar a familiares de 73 galegos que fai máis de sete décadas alistáronse na Mariña vasca para axudar ás forzas navais republicanas a protexer o tráfico costeiro e manter libres de minas os accesos aos portos vascos. Ademais destes 73 galegos dos que as asociacións de combatentes na Mariña de Guerra Auxiliar –Matxitxako Elkartea e Bidasoa Elkartea– coñecen o municipio de orixe, os historiadores tratan de cotexar a documentación doutro medio centenar que probablemente sexan da comunidade.

"Algúns concellos consultaron o padrón sen localizar a ningún dos citados. A estas alturas é moi improbable que sobrevivise algún e ademais residise na súa localidade natal. Seguir o rastro dos seus familiares é máis difícil e máis se os descendentes foron mulleres", comenta o historiador navarro Juan Pardo, autor de Mariña Auxiliar de Guerra de Euskadi e Álbum da Mariña de Guerra Auxiliar de Euskadi e creador da web www.marinavasca.eu/es  da Deputación de Guipúzcoa, en funcionamento desde o ano 1998.

O programa de actividades en homenaxe aos falecidos no combate entre o cruceiro franquista Canarias e un grupo de pesqueiros vascos nas costas de Biscaia comeza o xoves día 1 coa presentación do Álbum da Mariña de Guerra Auxiliar de Euskadi e o domingo día 4 organizarase un tributo en Bermeo aos 62 falecidos da Mariña vasca, entre eles cinco galegos: Víctor Cruz López, de Bouzas, Pontevedra; Manuel Basante Rodet, de San Ciprián, Lugo; Tomás Blades Chans de Corme, A Coruña; Francisco Fernández García, de Murgardos, A Coruña, e Antonio Álvarez Domínguez, de Pontevedra. Ao acto acudirá polo menos a filla do coruñés Francisco Fernández, o primeiro pescador convertido en soldado que caeu na batalla de Matxitxako.

"Ademais de realizar un acto de recoñecemento a quen serviron a esta forza naval, queremos difundir ás novas xeracións a memoria dos servizos que prestaron. Un pobo que esquece o seu pasado está exposto a repetir erros e a non aproveitar acertos", proclaman desde as asociacións que organizan os actos do 75º aniversario da batalla de Matxitxako.

Pronunciam​ento da IGM sobre a derrogació​n da lei de amnistía, procesamen​to a Garzón e as homenaxes institucio​nais a Manuel Fraga

A ONU, a través da oficina en Xenebra da Alta Comisionada para os Dereitos Humanos, emitiu unha nota pedindo ao Estado español a derrogación da Lei de Amnistía de 1977 porque incumpre a normativa internacional en materia de dereitos humanos.

"España está obrigada, baixo a lei internacional, a investigar as graves violacións dos Dereitos Humanos, incluídas as cometidas durante o réxime de Franco, e a procesar e castigar aos responsables se aínda están vivos", afirmou o seu voceiro Rupert Colville, durante unha rolda de prensa celebrada o 9/02/2012 naquela cidade suíza.

Ademais, segundo a Oficina de Dereitos Humanos da ONU, existe un deber cara as vítimas, que teñen "dereito de reparación".

Colville lembrou que, conforme unha recomendación de 2009 da Comisión de Dereitos Humanos da ONU, "España debe derrogar a súa Lei de Amnistía, posto que non está conforme coas leis internacionais de dereitos humanos". A devandita recomendación, elaborada por 18 expertos da organización internacional, toma como base o Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos, ratificado polo Estado español no ano 1985.

-A Iniciativa Galega pola Memoria apoia de xeito incondicional o pronunciamento da Alta Comisionada a prol da inmediata derrogación da Lei de Amnistía do ano 1977, e fai un chamamento a todos os colectivos de memoria, organismos sociais, sindicatos, partidos políticos e á cidadanía en xeral para que, de maneira unitaria, se sitúe este obxectivo político na máxima prioridade das mobilizacións populares e accións parlamentarias. Ao tempo, declarase en contra do inxusto procesamento do xuíz Baltasar Garzón por pretender investigar os crimes do franquismo, entendido este como unha manifestación máis da impunidade que na actualidade disfrutan os responsables da represión exercida pola Ditadura franquista.

-En consecuencia, a Iniciativa Galega pola Memoria é así mesmo contraria a todo tipo de homenaxe pública a representantes do réxime franquista de recoñecida traxectoria represiva, así como ás tentativas de agachar ou deturpar os feitos dos que foron protagonistas. En concreto, a campaña do PP para institucionalizar sen mácula a figura do ex ministro de Franco Sr. Fraga Iribarne, é particularmente inxustificable. Neste sentido, a Iniciativa Galega pola Memoria fará pública a súa oposición a calquera evento destas características, instando a todos os partidos e organizacións sociais que se reclaman do antifranquismo a poñer por diante a memoria das vítimas da Ditadura e a non ser participes de iniciativas indignas que, ademais, van en sentido contrario ás aspiracións de maior xustiza e liberdade para os pobos e para as persoas.

Asemblea da Iniciativa Galega pola Memoria, Compostela. 25 de febreiro de 2012

Conferencia no MARCO de Vigo "Xeografia da represión en Galicia. 1936-1939""

A Asociación viguesa pola Memoria Histórica do 36, e a USC (Universidade de Santiago de Compostela) organizan a presentación do Proxecto "Nomes e Voces", (Os mapas da represión en Galicia).

Lugar: salón de actos do Museo "MARCO" (Antiga cárcere e lugar de represión), rúa Principe- Vigo

DÍA: Martes 28

HORA: 7.30 da tarde

A cruz do Castro tene dono

Agora xa sabemos porqué non se derrumba a cruz do Castro de Vigo.

Tene dono

Nomes e Voces publica un especial sobre a 'Vixiancia e a represión en Galicia tras o golpe de Estado de 1936'

www.nomesevoces.net  publica un especial sobre a 'Vixiancia e a represión en Galicia tras o golpe de Estado de 1936'

Este novo contido coincide coa publicación do libro Vixiados. Represión, investigación e vixiancia na Galicia da Guerra Civil (1936-1939) do Profesor Emilio Grandío Seoane. Facemos público o especial “A Vixiancia e a represión en Galicia tras o golpe de Estado de 1936”, unha nova entrada no espazo que a Web de Nomes e Voces dedica a monográficos de investigación sobre distintos temas, como foi o caso da exposición Vermellas. Chamabanlles ‘rojas’ e A Xeografía da represión en Galicia (1936-1939).Co proxecto de investigación Vixiados. Represión,investigación e vixiancia na Galicia da Guerra Civil (1936-1939) avanzamos outro chanzo máis no estudo sobre a represión franquista, neste caso a que converteu aos cidadáns en potenciais espías e en potenciais delincuentes. Así, o principal obxectivo do proxecto do que agora presentamos este especial web, é o estudo dos procesos de investigación, vixilancia e control social en Galicia durante os anos da guerra civil, as consecuencias que este feito tivo para a poboación nese preciso momento histórico e as influencias que posteriormente se aprecian entre a cidadanía no intre en que a intensidade desta vixilancia foi menor.Esta investigación, así como a posibilidade de amosala aos interesados tanto nun formato clásico en libro — Emilio Grandío (ed.): Vixiados. Represión , investigación e vixilancia na Galiza da Guerra Civil (1936-1939), Santiago de Compostela: Edicións Laiovento, 2011— como apoiándose nas novas fórmulas de comunicación grazas á web do proxecto “Nomes e Voces” non sería posible sen o apoio do Ministerio de la Presidencia do Gobierno de España a través da subvención destinada a actividades relacionadas coas vítimas da guerra civil e do franquismo na convocatoria de 2010.O equipo de traballo do Proxecto Vixiados. Represión,investigación e vixiancia na Galicia da Guerra Civil (1936-1939) ten como Investigador Principal a Emilio Grandío Seoane, Profesor do Departamento de Historia Contemporánea da USC; ao profesor da Universidad de León Javier Rodríguez González, especialista en poder local no franquismo, aos investigadores do Proxecto Nomes e Voces Xurxo Pantaleón Cadilla, Mª Jesús Martínez Domínguez e Gustavo Hervella García, aos licenciados en Historia, Rosalía Regueiro e Manuel Pérez Lorenzo e a licenciada en xonalismo e máster en historia contemporánea, Pilar Mera Costas. Un equipo multicisplinar que no período de vixencia do proxecto (2010-2011) investigaron en diferentes arquivos galegos e estatais sobre esta temática e que agora fai posible este especial.Agardamos que esta información sexa de interese.

Grazas e un cordial saúdo.

Chus Martínez, Responsable de Comunicación

Proxecto Interuniversitario “Nomes e Voces”

Residencia Monte da Condesa, 2ºandar

Tel. +34 881 813598

memoriaguerracivil@usc.es

http://www.nomesevoces.net/

Campaña contra a rúa Fraga en Monforte de Lemos

Amigos/as:

Aí vai un texto que pode servir como alegación á concesión dunha rúa a Fraga Iribarne en Monforte.

O procedemento para entregalo é facer dúas copias, ir a Correos e co procedemento de "sobre aberto" que cuñen orixinal e copia. Logo, nos quedamos coa copia como comprobante e se envía o orixinal a:

Concello de Monforte de Lemos

Rexistro

Campo de Santo Antonio, s/n

27400 Monforte de Lemos

Compre facelo antes do 20 de febreiro, por se non se toma como referente a data de publicación no BOP e si o da acta do concello do 31/1/2012 (hai dúbidas ao respecto).

Saúde e vontade para mudar as cousas.

Dionísio Pereira

Carta a enviar (Copiar, pegar e imprimir):

EU, XXX, maior de idade, profesión, con NIF XXXXX, veciño de XXX


FAGO CONSTAR QUE:

Unha vez o Pleno da Corporación de Monforte de Lemos, en sesión ordinaria celebrada o día 30 de xaneiro do 2012, prestou aprobación provisional o nome de D. MANUEL

FRAGA IRIBARNE á vía seguinte: segundo tramo da circunvalación urbana dando continuidade á Ronda María Emilia Casas Baamonde une a rúa Chantada dende a rotonda do Hórreo coa rúa Ourense ( R. 0465; publicado no BOP de LUGO o pasado 10/02/2012).

ALEGO:

Fronte á devandita aprobación provisoria, entendendo que a persoa da que se toma o nome para nomear o espazo público asinalado, malia os dezanove anos que foi presidente da Xunta de Galiza, destacou notoriamente pola súa participación formal e ideolóxica na ditadura militar que, fragoada no golpe de Estado de xullo do 1936, se desenvolveu oficialmente entre 1939 e 1976, é dicer, ao longo de trinta e sete anos; marco no que foi Ministro de Información e Turismo, primeiro, e de Gobernación, despois, períodos nos que se produciron durísimas represalias aos opositores da devandita ditadura (asasinato de Enrique Ruano, fusilamento de Julián Grimau; asasinato de 5 obreiros en Vitoria e dous cidadáns en Montejurra, etc). Unha persoa a referida que, mesmo, no tempo seguinte á Transición seguíu orgullosamente reclamándose activo e herdeiro do criminal réxime franquista, facendo uso dunha xestión política notoriamente egocentrista, autoritária e clientelar.

INSTO:

Á Corporación municipal que vostede preside, a que reconsidere a devandita aprobación e impulse unha moción de cara a nomear o asinalado espazo en memoria das vítimas do franquismo, que foron, como vostede sabe, miles no país, centos na nosa benquerida Terra de Lemos.

Reciba un saúdo fraternal

Monforte, ollo !!!poñer data antes do 20 de febreiro de 2012

Asdo. XXXXXX

SR. SEVERINO RODRÍGUEZ DÍAZ - ALCALDE DE MONFORTE DE LEMOS

Presentaci​ón do libro na Coruña "Xaime Quintanill​a. Vida e obra dun socialista e galeguista ao servizo da República"​

Estimados/as amigos/as:

Remitímosvos invitación e información do acto de presentación da nova publicación da Fundación "Xaime Quintanilla Martínez. Vida e obra dun socialista e galeguista ao servizo da República". Esperando poder contar coa vosa presenza así como coa vosa colaboración na súa difusión, recibide o noso máis cordial saúdo,

Roxelio Pérez Poza

Secretario

FUNDACIÓN LUÍS TILVE

Avda. Cruceiro da Coruña, 22 – baixo.

15705 – Santiago de Compostela

981 58 54 90 / 981 56 68 30 (Fax)

http://www.fundacionluistilve.com/

Escrito da AGH ao Alcalde e Corporació​n municipal de Monforte de Lemos

A Asociación Galega de Historiadores (AGH), que se nega a dar por finalizado o vergoñento episodio da rúa concedida a Manuel Fraga Iribarne, dirixida ao Alcalde de Monforte:

"A AGH vén de lle enviar ao alcalde de Monforte de Lemos, Severino Rodríguez López, un escrito referido ao nomeamento dunha rúa desa localidade ao ex-ministro franquista Manuel Fraga.

No escrito a AGH presenta a súa 'enérxica repulsa' diante do devandito acordo, instando ao presidente da cámara municipal a que encabece a iniciativa institucional, a través dunha moción e por hixiene democrática, de cara a dar marcha atrás nese erróneo acordo".

Máis en:

http://www.asociaciongalegadehistoriadores.com/html/nova.php?id=22  .

Pola miña banda, e dende a concordancia coa nota devandita, só quero engadir algunhas consideracións:

a) Non coñezo ningún outro posicionamento colectivo ao respecto, nin de organización ou corrente política como tal (outra cousa son os escritos duns e outros nas páxinas web do MGS e de Máis Galiza, ou as opinións individuais), nin de colectivos de memoria. Por razóns que eles saberán, prefiren mirar para outro lado contribuíndo ao desarme ideolóxico, á desmoralización do persoal e ao lavado de cara dun fascista e do réxime político xurdido da chamada Transición que influenciou de xeito notorio.

b) O asunto non fixo máis que se agravar dende hai unha semana: primeiro, o retórico perdón solicitado polo Alcalde, sen ningún propósito da enmenda; segundo, as declaracións da concelleira Vega Buján, moi preocupada en atender ao electorado do PP, mediante o máis groseiro oportunismo político que nos leva ás verdadeiras razóns de por qué o bipartito se foi ao tacho con moita máis pena que gloria; terceiro, lamentable respaldo da Asemblea Comarcal do BNG con maioría Máis Galiza-EI, á postura do Alcalde; cuarto, silenzo sepulcral da corrente maioritaria do BNG que tamén agacha as súas contradicións (velaí ao alcalde de Carballo, Evencio da U de toda a vida, gardando un minuto de silenzo na honra de Fraga) e o tacticismo aplicado á triste situación interna, o que non impide posicionamentos dignos neste tema aquí e acolá (Parlamento español, concello de San Cibrao,...). En calquera caso, o magma en que se converteu o BNG non sae con ben deste asunto, sintomático máis unha vez (e van...) da falla de coraxe e vontade política para levar adiante unha alternativa estratéxica en clave de rexeneración democrática, soberanía nacional e contestación radical ao capitalismo depredador, que moita xente potencialmente agardaría e que observa o presente estado de cousas con sereno e desesperanzado escepticismo.

c) O mutismo do movemento memorialístico, é, así mesmo, un síntoma preocupante.

d) Tras o acontecido nesta semana, sen esperanzas xa de propósito da enmenda por parte do Alcalde e das dous concelleiras do BNG de Monforte, só cabe pedir a súa demisión inmediata, como inmediata debería de ser a retirada de Fraga do rueiro monfortino e a reparación que se debe á memoria das vítimas do franquismo.

Obrigado pola vosa paciencia e tamén polas vosas opinións e reflexións.

Saúde.

Dionísio Pereira

Ciclo de Cinema memoria histórica organizado pola asociación Ferrolterr​a Nosa Memoria

Ciclo de Cinema memoria histórica organizado pola Asociación Ferrolterr​a Nosa Memoria

Proyeccións ás 20.00h na Capela Centro Cultural Torrente Ballester
Rúa Concepción Arenal, s/n. 15402 Ferrol

1 de febreiro
"A cidade da selva" dirixido por Helena Villares
Ano 2006
Duración: 74'

8 de febreiro
"Canciones para después de una guerra" dirixido por Basilio Martín
Ano 1971
Duración: 99'

15 de febreiro
- "Maricielo" dirixido por Pablo Ces
Ano 2011
Duración: 40'
-"As Silenciadas" dirixido por Pablo Ces
Ano 2010
Duración: 66'

29 de febreiro
"Mariñeira" dirixida por Antón Dobao
Ano 2007
Duración: 84'

Presentación en Vigo do libro "Mulleres na guerrilla antifranquista galega"

O vindeiro martes día 31 de xaneiro ás 20.00 horas e na Casa Galega da Cultura (Praza da Princesa) terá lugar a presentación do libro "Mulleres na guerrilla antifranquista galega" (Edicións Laiovento) de Aurora Marco. O acto que esta organizado pola Asemblea Republicana de Vigo contara coa participación do editor Francisco Pillado Maior e da propia autora.

Aurora Marco é Catedratica de Didáctica da Lingua e a Liteartura Galega na Fac de Ciencias da Información da Univ de Compostal. No campo da investigación é autora de unha veintena de libros levando as súas liñas de investigación polos territorios da Lingua, a Literatura e o Xenero. Nos últimos anos ten adicado atención preferente á recuperación e visibilización das mulleres represaliadas durante a ditadura e participado en numerosos congresos e xornadas sobre Memoria Histórica. Da súa bibliografica compre sinalar: Ramón Otero Pedrayo. Teatro Ignorado(1991) "As precursoras"(1993) "Mulleres e educación en Galiza"(2002) é "Diccionario de Mulleres galegas. Das orixes a 1975"(2007)

«Á miña nai matárona polas súas ideas, era unha gran persoa»

Francisco Varela / Ferrol / A Voz 27 de xaneiro de 2012

Ás cinco da tarde de hoxe, como nos últimos 27 de xaneiro, Memoria Histórica celebra un acto no castelo de San Felipe, en memoria de Amada García, a mugardesa fusilada nesta data de 1937. Militante comunista, estaba embarazada cando foi condenada á morte en consello de guerra. No ventre levaba ao seu fillo Gabriel, que naceu o 31 de outubro anterior no Hospital de Caridade de Ferrol. Deixaron que o aleitase ata xaneiro e logo, un pelotón de fusilamento acabou coa súa vida no castelo. Gabriel, de 75 anos, onte na súa casa de Caranza, abriu o seu corazón, ante unha foto de Amada con apenas 18 anos, unha muller atractiva. Gabriel é xubilado de Bazán, onde traballou no taller de electrónica.

-¿Que pasou despois?

-Criáronme os meus avós maternos, en Ferrol Vello. De pequeno, ía coa miña avoa ao cemiterio de Serantes, a levarlle flores. Logo conseguiron quitar os restos da fosa común, e máis tarde eu arranxei a tumba en terra, no mesmo Serantes, póndolle o meu pequeno mausoleo.

-¿Como ve agora á súa nai?

-Preguntei moito, os historiadores traballaron tamén: creo que foi unha gran persoa á que mataron polos seus ideais e tamén porque o xefe de Falanxe de Mugardos quería deitarse con ela. Negouse, xa estaba casada, e pagouno caro. Dixéronme que morreu gritando Viva a República. Eu irei mañá [por hoxe] como sempre, ía xa antes de existir Memoria Histórica.

-¿E na familia?

-Tamén queremos que se manteña a súa memoria. A miña filla maior, que ten as mesmas ideas que ela, chámase Amada e unha das súas fillas, tamén. É a nosa pequena homenaxe.

-¿Dicíase que foi por bordar unha bandeira?

-Si, pero por erro. A da bandeira foi Elena Leira, á que conmutaron a pena de morte. A bandeira, non se se do partido ou republicana, deulla á miña nai.

Gabriel García fillo de Amada García, fusilada en 1937

Manifestación antifascista contra o engano histórico de Fraga

Traducción Estación Atlántica
lacoctelera 23 xaneiro 2012 Fotos Jorge M. de la Calle

Máis dun centenar de persoas manifestáronse pacíficamente a partir das doce do mediodía polas rúas compostelás, para denunciar o engano histórico ao redor de Manuel Fraga. A súa lema era ?Fraga Iribarne foi un fascista. A Transición foi unha fraude contra o pobo galego?. Partiron da Alameda, parque emblemático compostelán, e fixeron un breve percorrido rodeando a zona vella, custodiado por numerosos furgóns policiais, mentres a uns centos de metros comezaba o funeral e acto en honra do ex líder franquista e presidente fundador do PP.

Un abanico de organizacións xuvenís e políticas, entre as que se atopaban a plataforma pola autodeterminación Causa Galiza, os grupos municipais soberanistas Candidatura do Pobo e Ames na Esquerda, os centros sociais Casa do Vento e Arredista, a Assembleia dá Mocidade Independentista (AMI), o Movemento pola Base, o colectivo antirrepresivo Ceivar e a a organización independentista galega de esquerdas OLN. Era unha manifestación antifascista, aínda que a falta de representación doutro tipo de forzas políticas e sociais, ou asociacións da memoria histórica, así como os cánticos de "independencia" e "galiza ceive, poder popular?, fixeron que a reivindicación do dereito á autodeterminación acabase centrando gran parte da manifestación. Así mesmo, a proximidade dos exames desanimó a moitos universitarios, polo que a convocatoria perdeu a forza esperada. Galería fotográfica aquí.

Non houbo incidentes, pero as reaccións dalgunhas persoas maiores non se fixeron esperar. A maioría só miraban, entre curiosas e molestas. Á altura de Praza de Galicia, un home dicíalles "Tiñades que ver ao Caudillo". Por diante dunha parada de bus de Virxe dá Cerca, e sen mediar provocacións por parte dos manifestantes, un grupo de señoras comezou a gritarlles, e outra os chamou "ignorantes", á vez que facía xestos obscenos coas mans. A masa fixo oídos xordos ata chegar á praza Oito de Marzo, á entrada do barrio de San Pedro, onde leu un manifesto. Foi lido polo veterano xornalista Gustavo Luca de Tena, autor de "Fraga: retrato dun fascista".

O texto asinado polas entidades convocantes e veciños e veciñas de Compostela reivindica unha "auténtica memoria histórica" e unha "auténtica democracia". Denuncia a "tergiversación" e "engano histórico" ao redor da morte de Manuel Fraga, ?o máximo responsable da represión en 1962-1969 e logo, en 1976, o asinante de execucións sumarias, o responsable político de asasinatos e arquitecto da fraude que para a maioría social galega foi a Transición Democrática". Segundo os organizadores, ?someteu ao noso País á destrución de todos os seus sectores produtivos estratéxicos, cumprindo as ordes de Madrid como bo "servidor" de España", e "contruyó un armazón de poder caciquil, institucional e empresarial confrontado cos dereitos e necesidades da maioría social dos galegos e galegas", "producindo desemprego, emigración e miseria" para Galicia. A crítica foi tamén polo campo cultural, xa que, nas súas palabras, ?minorizó con gran éxito a presenza social da nosa lingua?, e "facía gala dun galeguismo folclorista". Para rematar, sinala que "a Transición foi unha fraude contra o pobo galego: mantivo a dependencia histórica, furtou o exercicio do dereito de autodeterminación e impuxo un réxime autonómico xestionado polos mesmos que, anos antes, enchesen Galicia de paseados, presos e torturadas".

As reivindicacións continuaron toda a tarde dun xeito "festiva e popular" cun programa de actividades polos bares e pubs da zona vella de Compostela. Desde as cinco da tarde ata a media noite, distintos locais como Gentalha do Pichel, O Xa Chegou, Bar Tolo ou Avante acolleron festas, concertos e pinchadas con distintos estilos musicais.

El veterano portal independentista Galizalivre tamén informa de que non houbo incicidentes importantes na protesta, pero dá conta de catro detencións unha hora despois nel Barrio de San Pedro. Mañá está convocada unha protesta diante de la comisaría local.

Nota de prensa da asociación Ferrolterra Nosa Memoria

Homenaxe a Amador e Daniel 13 de marzo 2011

Xunta Directiva Ferrolterra Nosa Memoria
A asociación "Ferrolterra Nosa Memoria" lamenta o desproporcionado decreto do alcalde no que decide declarar 3 días de loito polo pasamento de Manuel Fraga Iribarne.
Sin congratularnos da morte de ninguén, consideramos que a figura dun ministro de Franco non pode ser merecente de tales honras.  
Non hai que esquencer que  a represión da ditadura foi extremadamente sanguinaria na nosa comarca. 
Precisamente este ano comemoramos o corenta aniversario das mortes  de Amador e Daniel, brutalmente asesinados pola dictadura fascista da que foi ministro o señor Fraga.

Unha democracia sana non se pode construir sobre o esquezemento das victimas.
A memoria das victimas da dictadura  teñen que estar sempre no noso recordo. E isto supón unha imcompatibilidade total coa actuación do goberno municipal de Ferrol. Nón se pode seguir mantendo a figura de fillo predilecto a ningún ministro dunha ditadura froito dun golpe de estado e dunha brutal represión. Nin se poden outorgar ningún tipo de distincións oficiais a aqueles que formaron parte dún rexime que careceu de calqueira tipo de lexitimidade democrática  e que foi unicamente froito da forza das armas.
Unha aministración municipal  realmente democrática ten que distinguir claramente  o que foron corenta anos de reximen fascista totalitario e o que foi a loita antifascista. Os heroes desta democracia non poden ser os ex ministros franquistas. Teñen que ser aqueles que foron victimas por loitar contra él. As persoas que ten que honrar o concello són as mais de mil victimas do franquismo existentes nesta comarca. E cremos que xa chegou o momento de facelo restaurando a memoria daqueles  que fican enterrados nas cunetas, que foron asasinados simplemente por crer na liberdade e na xustiza. Declarar tres días de loito pola morte de Fraga Iribarne e un insulto ós bos e xenerosos que loitaron por un mundo mellor.
As victimas nón o merecen.

Boicote antifascista contra umha conferência do neto de Franco (Vigo)

Galizalivre 17-1-12 Redaçom/ Uns vinte independentistas acudírom ao Clube Faro de Vigo, que programou para a segunda-feira umha conferência do neto do ditador. Os confrontos com o herdeiro de Franco, com os organizadores e com o centenar longo de assistentes nom passárom a maiores, mas evitárom que umha organizaçom fascista como é a Fundaçom Francisco Franco pudesse reivindicar com normalidade o “lado humano” do vitimário de tantas galegas e galegos. 

Interrompido até a chegada da polícia 

Apesar de se ter convocado publicamente, no momento de início do ato nom havia presença policial, polo que os arredistas, entre os que havia membros de Adiante, Nós-UP, AMI, e outros dos centros sociais e dos sindicatos CIG e CUT, decidírom entrar todos à sala para fazer a sabotagem no interior. Dessa maneira interrompêrom o ato durante cerca de meia hora, subindo ao estrado e proferindo berros contra o franquismo. Algum assistente provocou um conato de confronto, mas nom se chegou às maos. 

Umha vez chegada a polícia continuou-se o boicote, já do fundo da sala, impedindo os reiterados intentos de começar a falar por parte da apresentadora. A polícia identificou vários militantes, que poderiam ser sancionados administrativamente, mas nom detivo ninguém. Passada meia hora do início do ato, os independentistas retirárom-se sem nengum problema.

Independentismo denuncia "operaçom de revisionismo histórico" e promove celebraçons

Galizalivre 17-1-12 Redaçom/ As formaçons arredistas criticam o exaltamento de Fraga Iribarne que estám a realizar o PP e o PSOE, da mao da prática totalidade dos meios de comunicaçom, em particular as principais cabeceiras da imprensa galega. Para Causa Galiza, trata-se de umha “manipulaçom histórica massiva” que conta com a “complicidade” de muitos dirigentes nacionalistas e de esquerda, que calam “aquelo que saben miles de galegos e galegas”. Por isso querem lembrar que o morto foi máximo responsável pola repressom política durante o franquismo e a Restauraçom bourbónica, ao passo que assinalam que as suas responsabilidades criminais nom finalizárom com a instauraçom da atual monarquia parlamentar, tendo-se significado desde entom, como dirigente da direita espanhola e como presidente da Junta, na “deconstruçom sistemática e programada da naçom”.

Causa Galiza criticou duramente o envolvimento nesta falsificaçom da história dos partidos PP, PSOE e PCE, “e incluso, por omissom, a direçom do BNG”.

AMI celebra a morte do franquista

A Assembleia da Mocidade Independentista quijo fazer fronte à operaçom opondo-lhe umha celebraçom festiva, tentando assim dissolver a ilusom de um suposto “loito nacional” pola morte de Fraga. Participando e promovendo festejos populares e lançando umha campanha de propaganda na que se insta a brindar com champange, a organizaçom juvenil fijo um repasso público da biografia do franquista, lembrando os seus principais crimes e a sua verdadeira personalidade autoritária e fascista.

Nós-UP lamenta a morte... sem julgamento

A organizaçom política Nós-UP também criticou a posiçom do BNG, a quem acusa de ter reagido de forma “indigna” ao “transmitir condolências ao PP e lamenta publicamente a morte de Fraga, explicitando a sua renúncia a falar do seu significado político”. De resto, manifestam a sua raiva porque o franquista morresse “sem ter sido posto à disposiçom de um tribunal popular”.

Candidatura do Povo critica as honras ao franquista do Concelho de Compostela

Na mesma linha, a candidatura soberanista de Santiago emitiu um comunicado em que rejeita a decisom de Conde Roa de colocar as bandeiras a meia haste, envolvendo-se assim na “operaçom de marcketing” que pretende “legitimar umha personagem com graves responsabilidades num regime que supujo morte, exílio, tortura, prisom e miséria para milhares de galeg@s e umha Longa Noite de Pedra para a naçom”.

BNG nem se soma ao “consenso” nem o saboteia

O Bloco emitiu um breve comunicado de imprensa em que “lamenta a morte de Fraga” e transmite as suas “condolências à família e achegados do expresidente da Junta, bem como ao Partido Popular”. Também aponta à sua “participaçom destacada como ministro da ditadura”, embora prefere nom interferir na campanha de criaçom de um consenso e de falsificaçom da história, porque “nom é hoje o momento mais adequado para fazer um juízo ponderado sobre a sua trajetória”. Na fronte houvo posicionamentos pessoais mais concordantes com a beatificaçom de Fraga, como a de Pérez Lema, e outros de crítica aberta na linha do arredismo, como a do MGS.

Dia de celebraçons populares

Em Compostela estava convocada umha celebraçom popular na praça do Obradoiro: a presença de antidistúrbios espanhóis dissuadiu à gente que ia chegando, e a ameaça da violência policial impossibilitou a festa. Na Corunha está-se a mover com grande sucesso umha convocatória polas rede sociais para um festejo no Obelisco. Na noite de ontem, porém, houvo celebraçons espontáneas polas zonas de bares. Fontes do galizalivre.org sinalam que mesmo em algum estabelecimento se fijo "a melhor caixa do ano". 

Em Ourense houvo também celebraçons, mas mais cativas.

A festa mais badalada foi sem dúvida a de Vigo, com brindes na Revolta e a "Fragasaurus Fest", que sob a legenda "Chegou o teu Sam Martinho porco", começou no bar St Pauli à tardinha, com um concerto dos Falperrys, convocado com anterioridade mas ao que se lhe deu umha focagem "anti-Fraga" nas redes sociais. Ao acabar fijo-se um passa-ruas pola zona nova de Vigo, de umhas duzentas pessoas, até o Torreiro da Festa. Ali tocárom os Daki Darria, que há anos que prometeram fazer um concerto o dia que morresse Fraga, e cumprírom. 

Em Barcelona por volta de umhas 400 pessoas juntárom-se numha manifestaçom espontánea que rematou diante da sede do PP e a Prefeitura da Polícia Nacional espanhola. A celebraçom começou em Canaletes, na Rambla e tivo um cariz lúdico-reivindicativo (Mais informaçom e fotografias na Directa)

Fraga: ese gran hipócrita en busca do poder en Galicia

Traducción Estación Atlántica

Texto biografico da Comisión pola recuperación da Memoria Histórica da Coruña de enero 2012 a xuíza Argentina:

Algúns datos biográficos do "Camarada Fraga"

Isto dicía o Decreto 154/1961, de 2 de febreiro: "A proposta do Ministro Secretario Xeral do Movemento, cesa o camarada Manuel Fraga Iribarne no cargo de Delegado Nacional de Asociacións de Falange Española Tradicionalista y de las JONS, agradecéndolle os servizos prestados" (Asinado por Francisco Franco e publicado no BOE de 9 de febreiro de 1961). Este cargo non figura na súa biografía oficial.

Manuel Fraga Iribarne recibe en 1968 o título honorífico de Fillo Adoptivo da Coruña cando a represión era brutal, xa que un mes despois o Consello de Ministros declaraba o Estado de Excepción.

Afiliouse moi novo á Falange, iniciando unha carreira política que o levaría en 1951 ao cargo de secretario xeral do Instituto de Cultura Hispánica (1951); secretario xeral do Consejo Nacional de Educación (1953); secretario xeral técnico do Ministerio de Educación (1955-1958); secretario da Comisión de Asuntos Exteriores das Cortes (1958-1962); director do Instituto de Estudios Políticos (1961). Foi conselleiro nacional do Movemento (o partido único), procurador das Cortes franquistas e membro do Consello de Estado.

Fraga estaba no Consello de Ministros, participando na represión 10-7-1962. Manuel Fraga entra no Goberno da Ditadura, un mes logo da reunión en Munich de 118 delegados, de todas as tendencias políticas opositoras ao franquismo, convocados polo IV Congreso do Movemento Europeo.

Este congreso solicitaba á Comunidade Económica Europea (CEE) que esixise democracia en España antes do ingreso no organismo europeo. Os asistentes a esta reunión -cualificada pola propaganda oficial como Contubernio de Munich- sofren a represión. Fraga, xa como ministro, apoiaba as medidas represivas e presumía ante a prensa de que co exilio e confinamento en diferentes illas de Canarias, os participantes neste congreso "podran librarse de las justas iras del pueblo español"

1-4-1963. Creación do Tribunal de Orde Pública (TOP), ferramenta para a represión dos demócratas e privación das liberdades, que fai as funcións do Tribunal Especial para a Represión da Masonería e o Comunismo.

20-4-1963. É fusilado o dirixente comunista Julián Grimau.

17-8-1963. Executados a garrote vil os anarquistas Francisco Selecto e Joaquín Delgado.

Outubro-1963. Enfrontamento entre Fraga e 103 intelectuais, encabezados por José Bergamín, que asinaban un escrito denunciando as torturas e abusos cometidos polas forzas represivas contra as folgas da minería asturiana. En carta aberta (a dos intelectuais non foi publicada), Fraga xustifica a represión e o corte de pelo ao cero de mulleres, e contestaba así a Bergamín: "Parece por otra parte posible que se cometiese la arbitrariedad de cortar el pelo a Constantina Pérez y Anita Blaña, aunque las sistemáticas provocaciones de estas damas a la fuerza pública lo hacian más que explicable".

1964. Fraga, como ministro de propaganda, dirixe a campaña "25 anos de paz".

Agosto-1965. Son separados das súas cátedras Enrique Tierno Galván, Luís López Aranguren e Agustín García Calvo. Asembleas e manifestacións de estudantes en apoio dos profesores represaliados.

Marzo 1965. O abade de Montserrat, Aureli Maria Escarré é obrigado a exiliarse pola presión do Goberno. criticara duramente o réxime franquista en Le Monde.

18-3-1966. Promúlgase a nova Lei de Prensa e Información. Continuarían os expedientes, sancións a xornalistas e peches de medios de comunicación.

9-3-1966. A policía asalta o convento dos Capuchinos de Sarriá (Barcelona), cando se celebraba unha asemblea do Sindicato Democrático Universitario.

30-4-1966. O Goberno pecha a Universidade de Barcelona.

28-6-1966. Detención en Madrid de Marcelino Camacho, dirixente de CC.OO.

22-7-1966. Secuestro do xornal ABC por un artigo de Luís María Ansón, titulado "A monarquía de todos".

22-11-1966 . Franco presenta nas Cortes o Proxecto de Lei Orgánica do Estado.

14-12-1966. Celébrase o referendo para aprobar a citada lei. Fraga consegue o imposible: en moitos colexios electorais os votos do SI superan o censo electoral.

14-3-1967. O Tribunal Supremo declara ilegal a CCOO.

21-4-1967. O Goberno declara o Estado de Excepción en Biscaia.

1-5-1967. Numerosas detencións nas manifestacións do Primeiro de Maio.

19-8-1967. Detención de 20 sacerdotes vascos.

7-9-1967. O Tribunal de Orde Pública (TOP) condena a Alfonso Carlos Comín por un "delito de opinión".

28-3-1968. O Goberno pecha por tempo indefinido a Universidade de Madrid.

31-5-1968. Secuestro do diario Madrid.

3-8-1968. O Goberno declara o Estado de Excepción en Guipúscoa.

Novembro-1968. Sesenta sacerdotes vascos ocupan o seminario de Derio en defensa das liberdades.

17-1-1969. É detido en Madrid o estudante Enrique Ruano Casanova, que morre catro días despois en dependencias policiais.

25-1-1969. O Goberno declara o Estado de Excepción en toda España, que dura ata o 25 de marzo. Hai detencións masivas e moitos intelectuais son confinados.

22-7-1969. As Cortes franquistas designan ao príncipe Juan Carlos como sucesor de Franco na xefatura do Estado.

30-10-1969. Fraga sae do Goberno, logo dunha remodelación provocada polo caso Matesa.

Manuel Fraga regresa ao Consello de Ministros co último Goberno de Carlos Arias Navarro, sendo vicepresidente para Asuntos de Interior e ministro da Gobernación. Durante o seu mandato nese ministerio, de decembro de 1975 a xullo de 1976, a policía asasinaba a cinco traballadores en Vitoria con motivo dunha folga laboral; no tradicional Vía Crucis que organizaban os Carlistas en Montejurra (Navarra), un grupo de fascistas, dirixidos por un comandante do exército, asasinaba a dúas persoas.

Fraga, con 35 anos de servizos á Ditadura franquista, non pasaba por alí, senón que estaba sentado na mesa dun Consello de Ministros e era partícipe e cómplice de toda a política represiva que alí aprobaban: fusilamentos, cárceres, campos de concentración, despedimentos, exilio, Tribunal de Orde Pública (TOP), graves violacións dos dereitos humanos, expedientes a xornalistas, peche de medios de comunicación, asasinatos de traballadores como en Ferrol en 1972 ou en Vitoria en 1976, sendo Fraga ministro da Gobernación.

Consideramos que con estes antecedentes Manuel Fraga Iribarne debería formar parte da causa que vostede segue polos crimes do franquismo.

A Coruña, 5 de enero de 2012

Fdo. Fernando Souto Suárez

Presidente da Comisión pola recuperación da Memoria Histórica da Coruña

A Armada elimina o escudo franquista da comandancia

Os edificios de Aduanas e a Sociedade de Estiba seguen coa aguia

Jose Lamas- Vigo / A Voz  15 de xaneiro de 2012 

O edificio da Comandancia de Marina xa loce, nas súas dúas fachadas, senllos escudos constitucionais, que substituíron aos anteriores símbolos franquistas. Desta forma, o último recinto militar que lle queda á cidade de Vigo adáptase á Lei da Memoria Histórica.

Se o Ministerio de Defensa acatou a lei aprobada hai anos polo Goberno de España, non ocorre o mesmo co Ministerio de Facenda, de quen depende o edificio de Aduana, situado entre a praza dá Estrela e os xardíns de Eijo Garay. Na súa fachada principal, o escudo coa aguia segue esculpido na pedra, facendo caso omiso á decisión parlamentaria.

Unha situación similar ocorre co edificio da Sociedade Estatal de Estiba e Desestiba, lindeira coa Comandancia de Marina . Non tan grande, nin completo como o de Facenda, este escudo tamén está protexido pola aguia adoptada polos símbolos da España franquista. Neste caso, o edificio é propiedade da Autoridade Portuaria.

Aínda que non está obrigada a cumprir a lei, a Igrexa mostrou especial predisposición por non ser sinalada polas asociacións da memoria histórica. Así, desde hai tempo, o obispado ordenou eliminar das fachadas dos templos parroquiais as chamadas lápidas de caídos, listaxes cos nomes dos soldados mortos no bando nacional. As distintas parroquias, coa concatedral á fronte, foron perdendo aquel vestixio do pasado sen demasiados problemas, salvo no caso de Coruxo, que talvez debido ás súas especiais condicións artísticas aínda conserva o elemento franquista.

Placas en vivendas

Aínda existe outro símbolo franquista en numerosas vivendas da cidade. Trátase dunha pequena placa de metal que distingue aos edificios acollidos á protección dunha lei da vivenda dos anos cincuenta.

A Igrexa mostrouse moi disposta a suprimir as listas de caídos que existían en todas as igrexas parroquiais

A Sociedade Estatal de Estiba e Desestiba tamén ten un escudo preconstitucional na súa fachada principal.

Os nacionalistas encargáronse de suprimir a lenda franquista do frontispicio da Casa dás Artes.

Dúas explosións foron necesarias para demoler o monólito dedicado a Franco que existía nas illas Cíes.

A fachada do edificio de Aduana segue ofrecendo a imaxe da aguia preconstitucional

A Xunta di que non lle incumbe aplicar a Lei de Memoria Histórica

Roberto Castro Y José Manuel Lage (PSOE). Foto: EUROPA PRESS

Traducción Estación Atlántica
El País MARÍA PAMPÍN - Santiago - 10/12/2011

A aplicación da Lei de Memoria Histórica non é un asunto que concierna á Xunta, despexou onte o director xeral de Relacións Institucionais e Parlamentarias do Goberno galego, Roberto Castro. O alto cargo, que respondeu en comisión a unha pregunta do PSDEG sobre a aplicación da norma, reprochou ata ao bipartito que se encargase "desas cousas". "Así lles foi, deixaron de lado outras prioridades", criticou. Castro asegurou que os artigos de lei "non teñen nada que ver coa Xunta" e que é tarefa do Goberno central "cumprir o que aprobou con media España en contra". "Debería preguntarlle ao Goberno que fixo ademais de resucitar asuntos que a sociedade española xa tiña superados", apuntou.

O deputado socialista José Manuel Lage Tuñas replicou a Castro que omite a colaboración entre Administracións que reflicte a lei para os casos de identificación de vítimas e a retirada de símbolos franquistas. A continuación, interrogouno sobre por que Galicia "é das poucas comunidades que non asinou ningún acordo de colaboración" co Estado nestas materias. Lage afeou a Castro a "actitude reprochable" da Xunta sobre o peche do Pazo de Meirás en agosto. "Por que hai unha ausencia de compromiso democrático? Agás que vostedes lexitimen outro sistema que non é democrático ou agás que lexitimen o tiro na caluga. Se estivésemos noutro país europeo ningún partido de centro dereita cuestionaría o que estou dicindo aquí", afirmou. "Podería pedirlle que non se pase no seu uso da liberdade de expresión", replicou Castro.

"Mirar cara adiante"

O alto cargo da Xunta insistiu na idea de que mirar para atrás débese facer só "para coller impulso" e apelou á "renuncia lexítima de posicionamentos" de ambos os bandos na Transición como o peche desa "etapa". Castro explicou que o labor da Xunta no ámbito da memoria histórica céntrase en "aspectos estritamente culturais": o proxecto de investigación universitaria Nomes e voces, que se iniciou co bipartito, e as actividades da Illa de San Simón. O primeiro, con todo, pasou de ter 240.000 euros da Xunta no primeiro ano do Goberno do PP a un investimento de 30.000 euros o pasado ano. En 2011, a Administración galega deixou de achegar diñeiro. "Quédome coa vontade integradora e co ánimo de mirar cara adiante", pechou.